இப்பொழுது தலை தூக்கி வரும் பிரச்சனைகளில் மிக முக்கியமானது சாப்டுவேர் கம்பெனியில் வேலை செய்பவர்களால் உண்டாகும் செயற்கை விலை உயர்வு. இதை பத்தி கொஞ்சம் பார்ப்போம்
1. தி.நகரில் ஒரு சாப்பாடு(Meals) 30+ ரூபாய், அதுவே OMR சாலையில் ஏதாவது ஒரு சாப்டுவேர் கம்பெனிக்கு அருகில் இருக்கும் ஓட்டலில் சாப்பாடு குறைந்த பட்சம் 60. என்னுடைய அலுவலகத்திற்கு பக்கத்தில் உள்ள ஆந்திர உணவகத்தில் அது 99 + VAT (ஏறக்குறைய 120 ரூபாய் வரும் டிப்ஸை சேர்த்தால். 10 ரூபாக்கு குறைந்து டிப்ஸ் இருந்தால் அடுத்த தடவை நீங்க போகும் பொழுது விக்கி செத்தாலும் தண்ணி கிடைக்காது.)
2. அடையாரில் உள்ள ஒரு Forex நிறுவனத்தில், சாப்டுவேர் இன்ஜினியர் அதுவும் குறிப்பாக விப்ரோ, டிசிஎஸ், இன்பொசிஸ் கம்பெனிகளில் இருந்து சென்றால் மற்றவர்களுக்கு கொடுக்கப்படும் எக்ஸ்சேஞ் ரேட்டை விட ஒரு ரூபாய் குறைவு. கேட்டால் அது அப்படி தான் சார் வேண்டுமானல் குடுங்கள் இல்லாவிட்டால் போங்க.
3. வேளச்சேரியில் 800-1000 சதுர அடி வீட்டின் வாடகை 6000+ அதே, கோடம்பாக்கம், வடபழனி போன்ற இடங்களில் அதிகபட்சம் 4000.
4. 1200 சதுர அடி வீட்டின் விலை வேளச்சேரியில் சுமார் 50 – 60 லட்சம் வரை.
5. Ascendasஇல் (இது Tidel Parkஜ போன்றது) ஒரு Milk Shakeஇன் விலை 170.
6. ஒரு சாப்டுவேர் கம்பெனிக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் ஆட்டோ ஸ்டாண்டில் குறைந்த பட்சம் 20 – 30 ரூபாயாவது அதிகமாக இருக்கும்.
7. இரண்டு வருடத்துக்கு முன்னர் 50ரூபாயாக இருந்த சினிமா டிக்கெட் இன்று குறைந்த பட்சம் 120, 10 ரூபாயாக இருந்த பாப்கான் இன்று 50.
8. தீபாவளிக்கு முதல் நாள் சென்னையில் இருந்து சேலத்துக்கு செல்ல தனியார் பேருந்துகளில் ஒரு டிக்கெட்டின் விலை ரூபாய் 1100. சாதாரணமாக அது ரூபாய் 300.
இது போல் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். இதில் எல்லாரும் சொல்லும் பொதுவான விஷயம் சாப்டுவேர் கம்பெனியில் இருக்குறவன் எவன் சார் விலையை கேக்குறான் இல்ல சாப்டுவேர் கம்பெனிகளில் இருக்குறவனுக்கு என்ன சார், ஆயிர ஆயிரமா சம்பாதிக்கிறான் குடுத்துட்டு போறான். நம்மைப்போன்றவர்களுக்கு பணம் ஒரு பிரச்சனையே இல்லை ஆனா யோசித்து பாருங்க, இப்படி துவங்கும் விலை உயர்வு, படிப்படியாக அப்படியே கொஞ்ச நாள் கழித்து சாதாரண பொது மக்களை போயி அடையும். அவங்க என்ன செய்வாங்க யோசிங்க?
யோசித்து பாருங்க. என்னிக்காவது ஒரு நாள் நாம கேட்டு இருக்கோமா? ஏன் அதிக விலை என்று? இல்ல அவன் இவ்வுளவு விலை விற்கிறானே அவனிடம் வாங்க வேண்டாம் என்று யோசித்து இருக்கோமா? அப்ப என்ன அர்த்தம் காசு கொழுப்பு தானே? வாங்குறவன் இருக்குற வரையில் விற்பவன் விற்கத்தானே செய்வான்? இதற்கு சிறந்த உதாரணம் கடந்த சில மாதங்களாக சென்னை, பெங்களூரில் கட்டிடங்களின் விலையில் 10 – 20% குறைந்துள்ளதே? என்ன காரணம் நகரங்கள் வளர்ந்து விட்டனவா? இல்லையே வாங்க ஆள் இல்லை அதனால் தான் இந்த விலை குறைப்பு.
ரூபாயின் மதிப்பு ஏறுமுகமாக இருக்கும் இந்த காலத்தில், நம்முடைய சம்பளங்களும் வருங்காலங்களில் இது போன்று இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. முன்று வருடத்துக்கு முன்னர் இருந்த விலையை வைத்து பார்க்கும் பொழ்து இந்த விலை எல்லாம் இரண்டு அல்லது முன்று மடங்கு உயர்ந்து உள்ளது ஆனால் நம்முடைய சம்பள உயர்வு அவ்வுளவு இருக்கிறதா என்ன? பொருட்களை வாங்குங்கள் வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை ஆனால் அதற்கு உண்டான சரியான விலையை குடுத்து வாங்குங்கள்.
சமீபகாலமாக வெயிட் காலர் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரித்து உள்ளது. கைதாகும் பெரும்பாலோனோர் சொல்லும் காரணம், கடன் அட்டைகள், கடன் வாங்கி ஆடம்பரமாக செலவு செய்துவிட்டேன், இப்பொழுது கடன்காரர்கள் தொல்லையில் இருந்து தப்பிக்க இது போன்று செய்தேன் என்று.நமக்கும் இது போன்ற நிலை வர வேண்டுமா? இது எல்லாம் மாற நாம பெருசா ஒண்ணுமே பண்ண வேண்டியது இல்ல, இது மாதிரி ஏமாத்துறவங்களை புறக்கணிச்சாலே போதும், தன்னால அவங்க மாறுவாங்க.
என்ன தலைவா? இவ்வளவு சிம்பிலா முடிச்சிடிங்க. விரிவாக எழுதி இருக்கலாம். விஜயகாந்த் போல புள்ளியல் விவரம் மட்டும் கொடுத்துட்டு எஸ்கேப் அகிடீங்களே!!
இப்ப எல்லாரும் வந்து கும்மி அடிக்கபோறாங்க! “ஊருக்கு எளச்சவன் சாப்ட்வேர்காரன்”னு ஏற்கனவே பதிவுகள் வந்துகொண்டு இருக்கிறது. எப்படியோ உங்க பதிவு ஹிட்ரேட் அதிகமாகி சூடானால் சரி!!
????
!!!!!!
(-:
//10 ரூபாக்கு குறைந்து டிப்ஸ் இருந்தால் அடுத்த தடவை நீங்க போகும் பொழுது விக்கி செத்தாலும் தண்ணி கிடைக்காது.) //
இதெல்லாம் மிகைப்படுத்தி சொல்லுதல்
//Ascendasஇல் (இது Tidel Parkஜ போன்றது) ஒரு Milk Shakeஇன் விலை 170.//
ஏற்றுக்கொள்ளலாம் , ஆனால் விலை நிர்ணயம் செய்தது சத்தியமாக IT சார்ந்தவர் இல்லைங்க. இங்கே கொடுத்து கட்டுபடியாகவில்லை என்று தான் நாங்கள் எல்லோரும் திருவான்மியூர் இல் இருக்கம் ஆந்திர மெஸ் தேடி வெயிலில் லோங்கு லோங்கு என்று ஓடுகிறோம் என்பது உங்களுக்கு தெரிய நியாயம் இல்லை.
ஆக, OMR தவிர வேறெங்கும் ( தி நகர், அசோக் நகம், கிண்டி, , அம்பத்தூர் ) இங்கெல்லாம் IT காரன் வசிக்கவில்லை அல்லது IT கம்பெனி இல்லை என்பது உங்கள் வாதம்? அப்படியா சாரே?
அடையார் “மில்கி வே” ல கூடி ஒரு மில்க் ஷேக் 150 ரூ , மறந்துடாதீங்க
//இரண்டு வருடத்துக்கு முன்னர் 50ரூபாயாக இருந்த சினிமா டிக்கெட் இன்று குறைந்த பட்சம் 120, 10 ரூபாயாக இருந்த பாப்கான் இன்று 50.//
1. இரண்டு வருடமாகத்தான் IT இருக்குனு சொல்ல வரீங்கள?
இல்லை, உங்கள் முதல் பாயிண்ட் படி தியேட்டர் எல்லாம் IT கம்பெனி கு அருகில் மட்டுமே இருக்கு சொல்ல வரீங்களா?
2. சத்யம் தியேட்டர், அபிராமி மால் எல்லாம் எப்போங்க OMR ல வந்தது?
3. OMR எற்றதுக்கு காரணம் IT . அப்போ புரசைவாக்கம் அபிராமி , அசோக் பில்லர் உதயம் , ராயப்பேட்டை சாந்தம் , சத்யம் விலை ஏற்றத்துக்கும் IT தான் காரணமா?
4. IT காரன் மட்டும் தன் சினிமா பார்க்க வராங்கனு சொல்ரீங்கள? உண்மைய சொல்லுங்க?
//தீபாவளிக்கு முதல் நாள் சென்னையில் இருந்து சேலத்துக்கு செல்ல தனியார் பேருந்துகளில் ஒரு டிக்கெட்டின் விலை ரூபாய் 1100. சாதாரணமாக அது ரூபாய் 300.
//
அட, இதுக்கும் IT காரன் தன் காரணமா.. அட என்னாங்க இது கொடுமை. தனியார் பஸ் கட்டணத்தை கட்டுப்படுத்தாத அரசாங்கத்தை விட்டுடீங்க. IT ல வேலை செய்யாத மற்ற பிரிவு மக்கள் திபாவளிக்கு ஊருக்கு போறாங்க அதை மறந்துட்டீங்க. அந்த பஸ்காரன் பணத்தாசை மறந்துடீங்க. உங்க கண்ணுக்கு IT காரன் மட்டும் கரெக்டா தெரியறான் . என்ன கூத்து இது..
ஆட்டோ மேட்டர் : எனக்கு என்னங்க 20, 30 அதிகம் கொடுத்து போக ஆசையா?
அந்த ஆட்டோ காரர் கிட்ட தொண்டை தண்ணி போக கத்துறது உங்க காதுல நிச்சயம் கேட்காது.. எவ்வளவு கஷ்தோட வேற வழி இல்லாம கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த காசு கொடுத்து போறோம்னு தெரியுமா?
இப்படியே போனா.. கொஞ்சம் நாள் கழிச்சு பதிவுல இப்படி வரும்.
3 வருசத்துக்கு முன்னாடி பொது கழிப்பிடம் , ஒன்னுக்கு போக
50 காசு, ரெண்டுக்கு 1 ரூ . ஆனா இப்போ ஒன்னுக்கு 1 ரூ ரெண்டுக்கு 1.50 ரூ .. அதுவும் OMR ரோடு ல இருந்த ஒன்னுக்கு 3 ரூ. ரெண்டுக்கு 6 ரூ.
மூலகொத்தளம் மார்கெட் ல ௧௫வாடு 15 ரூ வித்த கருவாடு இப்போ 25 ரூ. IT காரன் கருவாடு சாபிடுரத நிறுத்தனும்.
அடுத்த திபாவளிக்கு , 30 ரூ இருந்த புஸ்வானம் இப்போ 50 ரூ IT காரன் திபாவளி கொண்டடுரத நிறுத்தனும்.
ரயில்வே ஸ்டேஷன் ல எடை பார்க்க அப்போ 1 ரூ.. இப்போ 2 ரூ IT காரன் , வெயிட் பர்குறதை நிறுத்தனும்
அப்படியே, சரவணா ஸ்டோர்ஸ் , போதிஸ் , ஜெயச்சந்திரன் ரேட் எல்லாம் வாங்கி ஒரு லிஸ்ட் போட்டுடுங்க.. அப்புறம் மறக்காம, சரவணா ஸ்டோர்ஸ் வாசல் ல வெங்காய சமோசா விப்பாங்க.. அந்த ரேட் நோட் பண்ணிடுங்க . அது இப்போ 1 ரூ.. ஒரு 3 மாசம் கழித்து 1.50 ௫ ஆகும்.. அப்போ IT கரன் னு ஒரு பதிவு போடலாம்..
நாங்களும் மனுஷங்கதானையா.. எங்களுக்கும் பணத்து அருமை theriyum. அரசியல் வாதி, ரேட் தூக்கிவிடுற ரியல் எஸ்டேட் காரன், பணத்து ஆசை பிடிச்ச வீட்டு உரிமையாளர் , வியாபாரி, ஆட்டோ காரர் எல்லோரையும் விட்டுடுங்க . IT காரனை மட்டும் விடாம பிடிச்சு தாக்குங்க .. இதுல
சமுக சிரழ்வு னு தலைப்பு கொடுக்கறீங்க .. நல்லா இருங்க,.,
ஸ்டார் வாரத்துல இப்படி ஒரு பதிவு .. ஹ்ம்ம்
ஒன்னு மறந்துட்டேன்.
அதே IT காரன் இரவு பகலா ஒக்காந்து மாங்கு மாங்குனு CODE எழுதி உருவாக்கின சமாச்சாரங்களை (என்னனு புரியுதா?) வெச்சு தான் பதிவு போடுறீங்க.. இல்லேன்னா .. பேப்பர் , பென்சில், பேனா தான்… அதுவும் எதாச்சும் பத்திரிக்கை பிரசுரிச்சா தான் மத்தவங்க பார்க்க முடியும்
//
தீபாவளிக்கு முதல் நாள் சென்னையில் இருந்து சேலத்துக்கு செல்ல தனியார் பேருந்துகளில் ஒரு டிக்கெட்டின் விலை ரூபாய் 1100. சாதாரணமாக அது ரூபாய் 300.
//
இந்த அஃப்போர்டபிலிட்டி எனக்கு வேலை ஆகனும் அதுக்காக எவ்வளவு வேணாலும் குடுப்பேன் என்னால முடியும் இந்த மனநிலமை மாறினால் சரியாகிவிடும். நான் எல்லாரையும் சொல்லலை செய்யறவங்களைத்தான்.
//
கடந்த சில மாதங்களாக சென்னை, பெங்களூரில் கட்டிடங்களின் விலையில் 10 – 20% குறைந்துள்ளதே? என்ன காரணம் நகரங்கள் வளர்ந்து விட்டனவா? இல்லையே வாங்க ஆள் இல்லை அதனால் தான் இந்த விலை குறைப்பு.
//
மிகச்சிறந்த உதாரணம்.
தமிழ்நிதியின் 20000 டாலருக்கு வீடுகள் http://tamilnithi.blogspot.com/2007/09/blog-post.html
இந்த பதிவு பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
வந்தேன் படித்தேன் சிரித்து விட்டு போறேன்
ஒன்றை தெளிவு படுத்த விரும்புகிறேன், நானும் ஜ.டி காரன் தான். அதே மாதிரி நான் எல்லா ஜ.டி காரனையும் குற்றம் சொல்லலை. நம்மில் பெரும்பான்மையனோர் அப்படி இருக்கின்றனர் என்று தான் சொல்கிறேன்.
//இதெல்லாம் மிகைப்படுத்தி சொல்லுதல் //
சார் நான் அந்த ரெஸ்டாரெண்டுக்கு அருகில் இருக்கும் TCSல் வேலை பார்க்கிறேன். பார்த்தை தான் சொல்கிறேன். நீங்க கொடுக்கும் டிப்ஸுக்கு ஏற்ற மாதிரி தான் நீங்கள் அடுத்த முறை வரும் பொழுது டீரிட்மெண்டு கிடைக்கும்.
//ஏற்றுக்கொள்ளலாம் , ஆனால் விலை நிர்ணயம் செய்தது சத்தியமாக ஈT சார்ந்தவர் இல்லைங்க.//
நீங்க ஒரு அடிப்படை விஷயத்தை மறந்து விடுறீங்க. விலை நிர்ணயம் செய்தது ஜ.டி காரன் இல்லை. வாங்குறவன் ஜ.டி காரன். வாங்க ஆள் இல்லாமலா அவன் அந்த கடையை வெச்சி இருக்கான்.
// இங்கே கொடுத்து கட்டுபடியாகவில்லை என்று தான் நாங்கள் எல்லோரும் திருவான்மியூர் இல் இருக்கம் ஆந்திர மெஸ் தேடி வெயிலில் லோங்கு லோங்கு என்று ஓடுகிறோம் என்பது உங்களுக்கு தெரிய நியாயம் இல்லை.//
அப்படியா? வாங்க ஆள் இல்லாமல் போனதால் தான் அங்கு லஞ்ச் பிரேக்கில் மைல் நீள வரிசை இருக்கிறது, அவனும் அங்கே கடையை நடத்திக்கொண்டு இருக்கிறான். காமெடி பண்ணாதிங்க சார்.
//ஆக, ஓMற் தவிர வேறெங்கும் ( தி நகர், அசோக் நகம், கிண்டி, , அம்பத்தூர் ) இங்கெல்லாம் ஈT காரன் வசிக்கவில்லை அல்லது ஈT கம்பெனி இல்லை என்பது உங்கள் வாதம்? அப்படியா சாரே?//
இல்லையே பெரும்பான்மையான ஜ.டி ஆளுங்க வசிப்பது, வேளச்சேரி, அடையார்
//அடையார் “மில்கி வே” ல கூடி ஒரு மில்க் ஷேக் 150 ரூ , மறந்துடாதீங்க //
நான் சொல்ல மறந்த ஏரியாவில் அடையாரும் ஒன்று.
//1. இரண்டு வருடமாகத்தான் ஈT இருக்குனு சொல்ல வரீங்கள?
இல்லை, உங்கள் முதல் பாயிண்ட் படி தியேட்டர் எல்லாம் ஈT கம்பெனி கு அருகில் மட்டுமே இருக்கு சொல்ல வரீங்களா?//
சார் இப்படி விதண்டா வாதம் செய்தால் எப்படி? நான் ஒரு ஒப்பீட்டுக்கு இரண்டு வருடத்திற்கு முந்தைய விலையை சொன்னே. மேலும் 2001 சரிவுக்கு பிறகு இரண்டு மூன்று வருடங்களாகத்தானே ஜ.டி துறை இவ்வுளவு வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது?
//2. சத்யம் தியேட்டர், அபிராமி மால் எல்லாம் எப்போங்க ஓMற் ல வந்தது?//
ஜ.டி கம்பெனிகாரனும், பெரிய தொழில் அதிபர்களை தவிர சராசரி மத்திய மற்றும் அதற்கு சற்று கீழே வருமானம் உள்ள எவனாலும் ஒரு டிக்கேட் 120 ரூபாய் குடுத்து போக முடியாது. நீங்க ஒ.எம்.ஆர் சாலையை விட்டு வெளியே வாங்க.
//3. ஓMற் எற்றதுக்கு காரணம் ஈT . அப்போ புரசைவாக்கம் அபிராமி , அசோக் பில்லர் உதயம் , ராயப்பேட்டை சாந்தம் , சத்யம் விலை ஏற்றத்துக்கும் ஈT தான் காரணமா?//
அப்படியா? சத்யம், சிட்டி சென்டர், அபிராமி காம்பெலக்ஸ் தவிர வேற எந்த தியேட்டரில் சார் ஒரு டிக்கேட் 120 ரூபாய்? இதை தவிர மற்ற எந்த தியேட்டரில் இவ்வுளவு விலை? இன்றும் ஜடியை தவிர்த்து ஏனைய துறையில் உள்ளவனின் சராசரி வருமானம் பத்து பதினைந்தாயிரம் ரூபாயை தாண்டாது. 4 பேர் கொண்ட ஒரு குடும்பத்தில் உள்ளவன் தியேட்டருக்கு செல்ல வேண்டுமென்றால் ஆயிரம் ரூபாய் வரை செலவு ஆகிறது. பத்து முதல் பதினைந்தாயிரம் வாங்குறவன் எப்படி சார் ஒரு வாரத்துக்கு இவ்வுளவு செலவு செய்து படத்துக்கு போவான்?
//அட, இதுக்கும் ஈT காரன் தன் காரணமா.. அட என்னாங்க இது கொடுமை. தனியார் பஸ் கட்டணத்தை கட்டுப்படுத்தாத அரசாங்கத்தை விட்டுடீங்க. ஈT ல வேலை செய்யாத மற்ற பிரிவு மக்கள் திபாவளிக்கு ஊருக்கு போறாங்க அதை மறந்துட்டீங்க. அந்த பஸ்காரன் பணத்தாசை மறந்துடீங்க. உங்க கண்ணுக்கு ஈT காரன் மட்டும் கரெக்டா தெரியறான் . என்ன கூத்து இது..//
அப்படியா? நான் சொல்வது ஒரே காரணம் தான். காசு குடுத்து வாங்க நாம இருக்கோம். வேற எவன் சார் ஆயிரத்து நூறு ரூபாய் குடுத்து ஒரு பஸ்டிக்கெட்டை வாங்குவான்.
//ஆட்டோ மேட்டர் : எனக்கு என்னங்க 20, 30 அதிகம் கொடுத்து போக ஆசையா?
அந்த ஆட்டோ காரர் கிட்ட தொண்டை தண்ணி போக கத்துறது உங்க காதுல நிச்சயம் கேட்காது.. எவ்வளவு கஷ்தோட வேற வழி இல்லாம கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த காசு கொடுத்து போறோம்னு தெரியுமா?//
சார் சார் உண்மையை பேசுங்க சரியா? நானும் தினமும் பாத்துட்டு தான் இருக்கேன். உங்களுக்கு உண்மை தெரிய வேண்டுமென்றால் போயி ஆட்டோ காரங்கிட்ட கேளுங்க எத்துனை பேர் பேரம் பேசுறாங்கன்னு.இவ்வுளவு பேசிங்களே? இந்த வீடு விலை எல்லாம் கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி ஏகத்துக்கு ஏறி இப்ப பத்து சதவீகதம் வரை இறங்கி இருக்கே அதை பத்தி உங்க கருத்து என்ன?
//நாங்களும் மனுஷங்கதானையா.. எங்களுக்கும் பணத்து அருமை தெரியும். அரசியல் வாதி, ரேட் தூக்கிவிடுற ரியல் எஸ்டேட் காரன், பணத்து ஆசை பிடிச்ச வீட்டு உரிமையாளர் , வியாபாரி, ஆட்டோ காரர் எல்லோரையும் விட்டுடுங்க .//
ஒரு வியாபாரத்தின் அடிப்படையே வாங்குறவன் இருக்குறது தான். வாங்குறவன் எவ்வுளவு விலை சொன்னாலும் வாங்க தயராக இருக்கும் பொழுது, விக்கிறவனுக்கு அதிக காசு வந்தா வலிக்குதான் என்ன? அவன் விலையை கூட்டி விக்கும் பொழுது வாங்காம புறக்கணித்து இருந்த்தா அவன் ஏன் விலையை கூட்டி விக்கிறான். அது தானே இப்ப ரியல் எஸ்டேடில் நடக்குது. வாங்க ஆள் இல்லைன்னு தெரிஞ்ச உடனே வீடு வாங்கினா இலவசமா கார் தருகிறேன், அது தருகிறேன், இது தருகிறேன்னு சொல்றான் இல்ல, இப்ப மட்டும் எப்படி நடக்குது இது? நம்ம காசு கொழுப்பெடுத்து போயி அவன் சொன்ன விலைக்கு வாங்கினோம் அவனும் இஷ்டத்துக்கு வித்தான். அத தான் நான் வேண்டாம் என்கிறேன்.
நீங்க சொல்றது விவேக் காமெடி போல இருக்கு அவனை நிறுத்தச்சொல்லி நான் நிறுத்துகிறேன் என்று சொல்வது. முதலில் நம்ம தப்பை உணர்வோம் பின்னாடி அவனுங்க தானா திருந்துவாங்க.
//ஸ்டார் வாரத்துல இப்படி ஒரு பதிவு .. ஹ்ம்ம்//
உங்க கருத்துக்கு நன்றி.
//ஒன்னு மறந்துட்டேன்.
அதே ஈT காரன் இரவு பகலா ஒக்காந்து மாங்கு மாங்குனு CஓDஏ எழுதி உருவாக்கின சமாச்சாரங்களை (என்னனு புரியுதா?) வெச்சு தான் பதிவு போடுறீங்க.. இல்லேன்னா .. பேப்பர் , பென்சில், பேனா தான்… அதுவும் எதாச்சும் பத்திரிக்கை பிரசுரிச்சா தான் மத்தவங்க பார்க்க முடியும்//
அதனால என்ன சொல்ல வறீங்க? நீங்க(நாம) என்ன செய்தாலும் சமுதாயம் அதை பொருத்துகிட்டு இருக்கணுமா? அமெரிக்காகாரன் குடுக்குற காசுகுத்தான் உழைக்கிறோம், நாளைக்கு அவன் வந்து நம்ம நாட்டுல எதை செய்தாலும் ஒத்துக்கொள்வீங்களா?
நியாயமானக் கருத்துக்கள் சந்தோஷ்…ஆனா இப்படி ஒட்டு மொத்தக் குத்தமும் சாப்ட்வேர் மக்கள் மீது சுமத்துறது சரியில்ல..
அன்னிக்கும் சரி இன்னிக்கும் சரி ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டல்கள் போன்று அதிக விலை கேட்கும் இடங்கள் நம் நாட்டிலும் இருக்கத் தான் செய்தன..இருக்கின்றன.. ஒரு காபி 100 ரூபாயாமே என சிறு வயதில் கதையாய் கேட்டது இன்னும் நியாபகம் இருக்கிறது…என்ன அன்று அந்த வசதிகளை அனுபவிக்க ஒரு சிலரால் மட்டுமே முடிந்தது. இன்று பலராலும் முடிகிறது.
பயணங்கள் தான் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை முறையைப் பெரிதும் மாற்றுகிறது….அவன் பல இடங்களுக்குச் செல்லும் போது அந்தந்த நாடு நகரங்களின் வாழ்க்கை வசதிகளைப் பார்க்கிறான்..அட இது போல நம்ம ஊர்ல்ல இருந்தா நல்லா இருக்குமேன்னு நினைக்கிறான்.. அப்படி அயல் நாட்டு வாழ்க்கை முறைக்கு தன்னை மாற்றும் போது அவன் அதற்கான விலையைக் கொடுக்க தான் வேண்டியுள்ளது…நீ சொல்லற மாதிரி அந்த பயணம் இப்போ பெரும்பான்மையான சாப்ட்வேர் மக்களுக்கு கிட்டுவது கூட ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.
நீ சொல்லுற சினிமா டிக்கெட்டுக்கு வருவோம்…
பிராத்தனாவில்ல சினிமா டிக்கெட் 30 ரூபாய்.. தீபாவளிக்கு நான் வேல் அங்கேத் தான் பார்த்தேன்.. ஜெயந்தியில் விலை 25 ரூபாய்… ஆனா அதே வேல் சத்யம்ல்ல நீ சொல்லுற 120 ரூபாய்…ஐநாக்ஸ்ல்ல 150 ரூபாய்.. விலைக்கு ஏத்த வசதியும் கிடைப்பதால் மக்கள் அங்கேப் போறாங்க..அங்கேப் போற எல்லாரும் சாப்ட்வேர் மக்கள்ன்னு சொல்ல முடியாது.. கல்லூரி பசங்க கூட்டம் அந்த இடங்களில் அதிகம்.. வட இந்திய மக்கள் கூட்டம் அங்கே அதிகம்..
அப்புறம் வீடு விலைப் பத்தி..இதுக்குக் காரணம் சாப்ட்வேர் மட்டும் இல்லப்பா… நம்ம ஊரின் கட்டமைப்பில் ஏற்பட்டிருக்கும் வளர்ச்சி..திருபெரும்புதூர் போன்ற இடங்களில் கார் தொழிற்சாலைகள் வளர்ந்து வருகின்றன….பொறியல் துறையிலும் வளர்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது..இதனால் அதைச் சுற்றியுள்ள இடங்களிலும் விலை உயர்ந்து உள்ளது..அது மட்டுமன்றி மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் உள்ள கட்டுமானக் கம்பெனிகள் இந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழகத்தில் முதலீடு செய்ய எத்தனித்து உள்ளதும் ஒரு கவனிக்கத் தக்க காரணம்..
சாப்பாடு விலைப் பத்திச் சொல்லும் போது… முன்னல்லாம் ஓட்டல்ன்னா ஒரு டேபிள் ஒரு சேர்… இப்போ அப்படியா ஆம்பியன் ஸ் அப்படின்னு ஒரு வார்த்தைக் கேட்டிருக்கீயா… அதுக்கும் சேத்து தான் விலை… ரோட்டுக் கடை ப்ரைட் ரைஸ் விலை இருபது…அதே ப்ரைட் ரைஸ் ஏசி போட்டு விளக்கை குத்து மதிப்பா அணைச்சும் அணையாமலும் விட்டு வெள்ளை கோட்டு கருப்பு பேண்ட் போட்ட வெயிட்டர் இங்கிலீஸ் பேசிக் குறிச்சுகிட்டு… இன்னொருத்தன் கிட்டக் கொடுக்கச் சொல்லிக் கொடுத்தா 75 ரூபாய்…
வியாபார தந்திரங்களும் சமூக சீரழிவுகளும் காலம் காலமா நடந்து வரும் ஒரு விசய்ம்.. அதுக்கு மொத்தப் பழியையும் ‘பாவப்பட்ட’ சாப்ட்வேர் மக்கள் மீது மொத்தமாப் போடாதே.. ரைட் நட்சத்திர ஆட்சி தொடரட்டும்ய்யா
//ஒன்னு மறந்துட்டேன்.
அதே ஈT காரன் இரவு பகலா ஒக்காந்து மாங்கு மாங்குனு CஓDஏ எழுதி உருவாக்கின சமாச்சாரங்களை (என்னனு புரியுதா?) வெச்சு தான் பதிவு போடுறீங்க.. இல்லேன்னா .. பேப்பர் , பென்சில், பேனா தான்… அதுவும் எதாச்சும் பத்திரிக்கை பிரசுரிச்சா தான் மத்தவங்க பார்க்க முடியும்//
இதை எல்லாம் நாம் ஏதோ தர்மத்துக்கு செஞ்ச மாதிரி இல்ல பேசுறீங்க. காசு வாங்கிட்டு தானே செய்றோம். நான் ஜ.டியே தப்புன்னு சொன்ன மாதிரி இல்ல சொல்றீங்க.
//3 வருசத்துக்கு முன்னாடி பொது கழிப்பிடம் , ஒன்னுக்கு போக
50 காசு, ரெண்டுக்கு 1 ரூ . ஆனா இப்போ ஒன்னுக்கு 1 ரூ ரெண்டுக்கு 1.50 ரூ .. அதுவும் OMR ரோடு ல இருந்த ஒன்னுக்கு 3 ரூ. ரெண்டுக்கு 6 ரூ. //
Hello VM !! , Hope, IT people will not prefer to go public toilet.. !!
))))) … You know an IT girl told when she saw lovers in Children park, IT people will not choose children park for their love, they will go to ECR Road .!! (basically children park is not lovers park, it is different subject, I like to convey the mind set of IT people.) So IT people always choose the best for everything..so automatically they are ready to pay for the best !! Since they earn well, they easily (blindly) can spend anything as they wish !!
In our place, bcz of IT guys with in this 2 years House Rent, Plot Rate raised like hell. Couldnt imagine how they talk to the house owners, the house of 800 sqft rent worth only 3k , IT guys ready to pay 6K -10K, it is not their fault, their salary shaping their life and life style. Here house owners are not fixing the rate, these guys fixing the rates.
But we all very much worried about the auto wala, policewala, and the Keerai karamma?..that they all are demanding more money?? for their daily bread and butter. I really wonder when good salaried people ready to spend more for their daily needs, y not these low salaried people should not earn when they get it easily. ?? Let then earn when they get …and enjoy..life …
Dear Dev, hope u r fine.
I couldnt accept some of your points. See, none of the other industries pay as IT. Am damn sure on this, I got practical experience on this, When I quit and try to get a job in other industry, they really laughed at me when I demand for the salary which I drawn in an IT company (note, I ddint demand more what I drawn, I just asked the same). Practically I saw the people life style in other industry includes the work culture, facility etc
Handsome of income made the IT people to look into stylish life. This is the real fact, might be other industry people try to cope up with the current in/ out culture and environment factors.
வசந்தம் ரவி , பெனாத்தல் சுரேஷ் , அரை பிளேடு ………..இவங்க எல்லாம் உங்க கூட்டாளிகளா ????? எல்லோரும் ஒரே டாபிக் வச்சு ஹிட் ரேட் ஏத்த பாக்குறீங்க.
சரியாக சொன்னிர்கள் சந்தோஷ்.
//சார் நான் அந்த ரெஸ்டாரெண்டுக்கு அருகில் இருக்கும் TCSல் வேலை பார்க்கிறேன்//..
சூப்பர் , நீங்கள் பார்த்த ஒரு ஹோட்டல் பற்றி சொன்னிர்கள் , CTS, EDS, FORD, என்று பல IT கம்பெனி இருக்கும் OMR BYPASS அருகில் இருக்கும் பல ஹோட்டல் சென்ற அனுபவத்தில் நான் சொன்னேன்.. ஆக, புரிகிறதா?
ப்ரிச்சனை IT இல் இல்லை.. அந்த ஹோட்டல் நிர்வாகத்தில் தான் உள்ளது
//விடுறீங்க. விலை நிர்ணயம் செய்தது ஜ.டி காரன் இல்லை. வாங்குறவன் ஜ.டி காரன்//
அவன் 50 என்று சொன்னால் IT காரன் இல்லை இல்லை 100 தருவேன் என்றா சொல்லுவான்?
ஐயா, வேறு வழி இல்லை.. மதிய உணவு சாப்பிட்டு ஆக வேண்டும் , கொடுத்து தான் அழ வேண்டும். சாப்பிடாமல் இருக்க முடியுமா?
உதாரணம் சொல்கிறேன் . என் உறவினர் சென்னை ராமச்சந்திர மருத்துவமனையில் அட்மிட் ஆகி இருந்தார். பார்க்க சென்றேன். நல்ல பசி. மருத்துவமனை வளாகத்தில் காண்டீன் சென்றேன். மசால் தோசை 22 ரூ சொன்னான்.. நிச்சயமாக தெரியும் இதே தரத்தில் வெளியே மசால் தோசை 15 ரூ தான் . ஆனால் என்ன செய்ய? சூழ்நிலை. சாப்பிட்டு தான் ஆகணும். ஆக, நான் IT காரன் என்றா சாப்பிட்டேன் ? இல்லை , வேறு வழி இல்லை. அங்கே 22 ரூ கொடுத்து சாப்பிட்டதில் எத்தனை பேரு IT காரர் என்று நினைகின்றீர்?
//லஞ்ச் பிரேக்கில் மைல் நீள வரிசை இருக்கிறது//
அது தாங்க சொல்றேன், 12000 பேரு வேலை செய்யுற Tidel Park 4000 பேரு வரிசைல நின்னு சாபிடுறான்.. அதுல 2000 பேருக்கு வேற வழி இல்லைங்க.. 2000 பேரு வேணும்னா பணக்கொழுப்பு . 15% வெச்சு 85% குறை சொல்லாதீங்க
//ஒ.எம்.ஆர் சாலையை விட்டு வெளியே வாங்க//
வருகிறேன் . நிங்கள் தான் தி . நகர் / OMR கம்பேர் பண்ணீங்க சார் .
//பெரும்பான்மையான ஜ.டி ஆளுங்க வசிப்பது, வேளச்சேரி, அடையார்///
இது ஏற்கும் படி இல்லை.. தென் சென்னை முழுவதும் பரவலாக இருக்கிறார்கள் என்பது உண்மை
//ஜ.டி கம்பெனிகாரனும், பெரிய தொழில் அதிபர்களை தவிர சராசரி மத்திய மற்றும் அதற்கு சற்று கீழே வருமானம் உள்ள எவனாலும் ஒரு டிக்கேட் 120 ரூபாய் குடுத்து போக முடியாது. //
மிகச் சரி. இது இது தான் நான் எதிர்பார்த்தேன்.. இதை தான் எனது பதிலாக அனைத்து பதிவிலும் (IT யை சாடும்) சொன்னேன்..
IT மட்டும் இல்லை சாமி, அரசியல் வாதி, ரியல் எஸ்டேட் காரன், பணம் படைத்தவன். பேராசை காரன், அனைவரும் தான் காரணம் . IT காரன் மட்டுமில்லை .
உங்கள் தலைப்பு எப்படி இருந்திருக்க வேண்டும் என்று நிங்கள் சொல்லிவிட்டேர்கள் . புரிகிறதா?
சாப்டுவேர் என்ஜினியர்களும் சமூக சீரழிவும் – இது தப்பு
பணம் படைத்தவர்களும், அதிக சம்பளம் வாங்குவோரும், சமுக சீரழிவும் – இது தான் சரி..
நான் சொல்லவந்ததை நீங்களே சொல்லிவிட்டேர்கள், தெளிவாக உள்ளீர் தலைப்பு தான் தவற விட்டுவிட்டீர் .
அதே போல, பணம் வசதியானவர் மட்டும் சத்யம் , அபிராமி யில் படம் பார்ப்பதில்லை.. எனக்கு தெரிந்து மாதம் 6000 சம்பளம் வாங்கும் என் நண்பனும் சத்யம் ல் அடிக்கடி படம் பார்கிறான்
//விலையை கூட்டி விக்கும் பொழுது வாங்காம புறக்கணித்து இருந்த்தா //
மனச்சாட்சி தொட்டு சொல்லுங்க…
1. இது சாத்தியமா.. உங்களுக்கே ஒரு அவசரம் என்றால் , கொஞ்சம் காசு அதிகம் கொடுத்தாலும் பரவாஇல்லை என்று வாங்குவீரா மாட்டீரா??
2.IT காரன் மட்டும் தன் அப்படி வாங்குகிறானா? வாங்கும் வசதி படைத்த அனைவரும் தானே?
ஒரு கூலி வேலை செய்பவர் தலைவன் படம் முதல் நாள் பார்க்க 30 ரூ டிக்கெட் 100 கொடுத்து வாங்கவில்லையா ?
ஒன்னு சொல்றேன் சந்தோஷ் , நான் அவன் தப்பு இவன் தப்பு , IT காரன் நியாயம் என்று சொல்லவில்லை.. நிங்கள் சொல்வது IT ல் நடக்கிறது .. ஒத்துக்கொள்கிறேன் ..
ஆனால் IT காரன் மட்டுமே,IT காரன் மட்டுமே,IT காரன் மட்டுமே,IT காரன் மட்டுமே தவறு செய்கிறான் என்பது போன்ற பதிவுகள் தான் தவறு என்கிறேன்
நன்றி
வீ எம்
Dear Ms Kavitha,
I agree your point. but please look in to the other side, me or whoever raising point against these kind of postings are not denying your points. we agree that IT sector people is paid well and no other sector is paid so (though doctors, my cousin who is an engineer is paid more than me.. anyway , leave it).. we agree that the IT people looking for the best choice. if i take my family to hotel, for sure i would prefer a good AC hall .. of course, if i had been in to non IT and earn only 5000 or 8000, i would prefer a economical hotel.. that is different..
but it is not only in IT industry .. that is what we are saying.. if you read my last comment in tamil, you will know.
topic shouldnt be IT – spoiliing the society , it should be rich – spoiling the society.. (though we cant call it as spoiling)
hope you understand the difference , it is not the IT people to be blamed fully.. saravana bavan – costliest hotel and people went there and it was crowded .. (this is not now – even 6 years back.. when IT didnt emerge in chennai) – do u agree?
so, which IT person was the cause of rate increase in saravana bavan?
it is basically not IT person, it is all those who are rich (earn by any means)
Also, people saying that IT people celeberate only in OMR, lavish hotels, star hotels, this and that .. they will throw away 10 Rs pop corn and eat only 50 Rs pop corn. they will see movie only in sathyam and not in other theaters. that crowd is just 15 – 20 % .
rest 85 – 90 % still eat in a normal hotel, eat that 10 rs pop corn, counting the pennies and spending.. struggling to buy a house in chennai.. dont generalize with just taking 10 – 15% in to account.. that is what we say
..
Hike in pricess is happening from long time.. not just after IT came in.. IT earning is not the only reason for hike in prices.. dont bring it to one single point that IT is the ONLY cause for hike
last but not least .. please remember the fact ..
எல்லா IT காரனும் சென்னைல வீடு வாங்கல .. அதே சமயம், நான் IT ல இருக்கும் யாரும் வீடு வாங்காமலும் இல்லை
please dont say that you never said IT is the only reason..
cos the post topic and all post related to this topic, says IT, IT. no where it is mentioned that IT உம் ஒரு காரணம் . This post topic tom says mentioned IT – destorying society..
if it had said
Richness – destorys society (including IT)
or finanical imbalance destorys society (with IT a part of it)
then obsolutely no issue or no second thought..
Santhosh, am not just talking abt ur post.. or post heading..please dont mistake..
i said in general about all post that talked abt this topic..
Thanks
VM
sorry santhosh , forgot to mention..
usually i bring lunch from home.. cant afford to have lunch in the hotel that is in my office premises.. (also didnt want to be a cause for hike in price
but today didnt bring lunch for some reason.. so went out to have lunch.. very near to perungudi CTS building there is one hotel (mess).. lunch was just 28 Rs.. (only 2 rs more than the other mess which is far away from IT companies). to my surprise that mess was jammed packed with IT professionals.. they waited for few mintues and had their lunch.. could have easily ran in to the bamboo heaven hotel near by which is A/C and charge 50 for meals.. but donno why they didnt go there..
.. talk between them was : dei , daily bambo heaven pona kattupadi aagadhuda maapla.. edho oru naal okay da.. nalla food 28 ku ingey kedaikarappo evan da angey poi 50 rs thandam azhuvuradhu..
hearing this , this post and the similar kind of posts that i read last week flash through my mind and i just smiled
Thanks ! and all the best for the rest of the posting in STAR WEEK.
VM
If I’m right in Ascendas IT park, u get south Indian meals for Rs.35/=. Most of the lunch crowd is eating in that only…
VM and Santhosh….. I think u both talk the same points… santosh tells that 15% of the “society” only having this habit of paying high price. and what VM tells is in that 15% majority of them are IT.
IT means in my opnion not just the software engineers, but all the ITES BPO, who earns heftly salary after BA, B.Com in BPO sector.
அடடா ரொம்ப நீளமாப்ப் போகுதெ விவாதம்!சினிமா டிக்கெட், சாப்பாடு, டிப்ஸ், ஆட்டோ, வீட்டு விலை எல்லாம் ஒட்டு மொத்தமா ஏறிப்போனது என்னவோ கண்கண்ட உண்மைதான். என் தங்கை பிள்ளை ஒரு சாஃப்ட்வேர் இஞ்சினீயர்தான். அவன் அப்பா செத்துப்பொய்ட்டார். ரொம்ப உடம்பா கிடக்கும்போது நான் அவனிடம் சொன்னேன் ஏதாவது அப்பவுக்கு ஆயிட்டா கையில் ரெடியாக ஒரு லஷம் வைத்துக்கொள் என்று. ஆஸ்பிடல் டாக்டர்கள் ஒரு சேவை செய்திருக்காங்க பாருங்க. நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும்
பிழைக்க வைக்க முடியாது என்று. அப்பப்பா நான் பார்த்ததில்லை அப்படி ஒரு வைத்தியம் டாக்டர்கள் செய்து.ஹாஸ்பிடலில் என்ன ட்ரீட்மென்டு(குடும்பத்திலுள்ள மற்றவர்களுக்கும்)சேர்த்துத்தான் சொல்கிறேன்?
அவர் செத்துப்பொன பின் சாஸ்திரிகள் வந்தார். அவர் ஒரு ராயல் மந்திரம் சொல்லி இருக்கார். தக்ஷணையும் ராயல்தான். பத்து மடங்கு நாங்கள் போட்ட எஸ்டிமேட்டுக்கு மேல் போட்டிருக்கார். சும்மா சொல்லக்கூடது, அப்படியே உறவினர்களை உள்ளே புகுந்து விடாமல் சாமர்த்தியமாக தள்ளி விட்டார் சாஸ்திரிகள்.சென்டிமென்டைக் காசாக்கி விட்டார் சாஸ்திரிகள்.இதற்கு என்ன சொல்லுரிங்க?
ஆள வுடுங்கப்பா இந்த ஆட்டைக்கே வரலை
http://kudikaaran-kootru.blogspot.com/2007/11/blog-post.html
http://kudikaaran-kootru.blogspot.com/2007/11/blog-post.html
//dei , daily bambo heaven pona kattupadi aagadhuda maapla.. edho oru naal okay da.. nalla food 28 ku ingey kedaikarappo evan da angey poi 50 rs thandam azhuvuradhu.. //
just check whether the mess use palm-oil.
check it in bamboo heaven as well.
Any way palm-oil is bad for health. I’ve seen (fellow) IT folks not bothering about their health and keep eating the oily masala/kara/podi dosais and kothu/veechu parottas from both of these 28 Rs and 50 Rs restaurants.
sedentary lifestyle and unhealthy eating habits can bring disaster to the young IT community.
Disclaimer: The numbers used below are hypothetical.
1. Earlier .1% or 0.5% of the population are rich and could afford luxury and the rest of the folks never complained as every one from poor, lower middle class, middle class and upper middle class are forced to consume mediocre(often) stuff and they were resigned to the fact that they deserved only mediocre products. And hence no murmurs or complaints from this class.
2. With liberelization and globalization, luxury goods are spreading their shops with a vengence targetting the 300 million (often project in biz mags like Forbes etc) Indian middleclass.
3. Now, may be 2% or 5% of the population graduated from lower middle class and middle class to upper middleclass. They combined with rich and ultra rich are aspiring and buying these luxury goods as there is no tomorrow.
4. With disposable income on the rise, no one can control/advise the affordable groups that they should use their money wisely.
5. Think for a moment, if they spend frugally and invest everything in stock market. Won’t the share prices shoot up to the roof. Bottomline is more money chase less goods, prices shoot up automatically as you see in the case of real estate or omni-bus or (so called) classy restaurants. It is supply vs demand problem.
6. Of the remaining 95% of the population, say 45 to 50% is earning moderately and they cannot afford the premium choices. Nevertheless, they too yearn to live a rich life. And the lure of luxury is too tempting to ignore. It is this segment that is loudly complaining about rising price and the disparity caused by the wreckless spenders.
7. The remaining 45% are poor any way and at this moment all they can do is feel sad, bad and angry about the splurge happening around them. However, they may be silent at this point but their anger might be channeled in a wrong way (by the likes of hardcore commies)
8. The lower middle class (the likes of maids, auto drivers, support workers etc ) in big cities do get the crumbs out of this spending, but their earning don’t match the rising expenses.
9. Those poor are away from cities are no way get any richer and can only rue these “so called developements” happening elsewhere.
10. The neo-rich don’t know or have time to think about the fellow poor countrymen. When they don’t even have time to reflect on how their life was just a decade back, it is too much to expect of them to think about the poor.
11. As the income keep increasing upwards what one considered luxury a decade back are becoming essential, lifestyle objects. This adds to the problem.
12. All the noises sermoning about practising austerity, looking at fellow poor country men etc is not going to do any good or control the spending habit of the neo-rich. Rather than that, it would be prudent to suggest/guide the neo-rich to help their fellow needy men in getting education and job; to improve the overall condition of all citizens.
13. Government should recognize the problem caused by this divide and should make macro adjustments to soften the problem. Turning blind eye to this disparity may have very ackward consequences.
14. I firmly believe rather than feeling bad about only some are spending mindlessly, let us strive to make the entire 1.6 billion to be moderately earn and live a decent life.
15. No evolving capitalistic economy could achieve self sufficiency without these birth pangs. That too a mother as obese as our country. Only that the midwife should ensure there is no acute pain or haemorrage in the labor.
என் கவலையெல்லாம் சந்தோஷ்,
ஐ.டி.காரங்க and also BPO s உங்கள் உடல் நலத்தைக் கெடுத்துக் கொள்கிறீர்கள் என்பது என் மிக தாழ்மையான கருத்து.
இது பற்றி நானே ஒரு பதிவு எழுதணும்னு நினச்சேன்!,,ஆனால் நிஜமாகவே பயமாயிருக்கு( the way you exchange your commnets)…
நல்ல விவாதம் அண்ணே…நடத்துங்க
[...] சாப்டுவேர் என்ஜினியர்களும் சமூக சீர… இப்பொழுது தலை தூக்கி வரும் பிரச்சனைகளில் […] [...]
//
prakash Says:
வசந்தம் ரவி , பெனாத்தல் சுரேஷ் , அரை பிளேடு ………..இவங்க எல்லாம் உங்க கூட்டாளிகளா ????? எல்லோரும் ஒரே டாபிக் வச்சு ஹிட் ரேட் ஏத்த பாக்குறீங்க.
//
சந்தோஷ். தேவைக்கு அதிகமாவே இந்த தலைப்ப போட்டு பிரிச்சு மேஞ்சிட்டோம்னு நினைக்கிறேன்.
நீங்க எந்த சைடு கோல் அடிக்கிறீங்கன்னே தெரியலை.
)
ஒண்ணு மட்டும் நிச்சயம். “IT people are victim to their own actions. They raised something unknowingly and paying for it and it is not coming down.”
நிறையா பேரு இது பத்தி பேசியாச்சு, நானும் நிறையா பின்னூட்டம் போட்டாச்சு. இப்போ நீங்களும் ஜோதியில் கலந்துக்கிட்டு இருக்கீங்க. நல்லா இருங்க. ஆனா உங்களுக்கும் எனக்கும் சரி வராது. அடுத்த போஸ்டில் பார்க்கலாம்.
//டெல்பின் விக்டோரியா Says:
என் கவலையெல்லாம் சந்தோஷ்,
ஐ.டி.காரங்க and also BPO s உங்கள் உடல் நலத்தைக் கெடுத்துக் கொள்கிறீர்கள் என்பது என் மிக தாழ்மையான கருத்து.
இது பற்றி நானே ஒரு பதிவு எழுதணும்னு நினச்சேன்!,,ஆனால் நிஜமாகவே பயமாயிருக்கு( the way you exchange your commnets)…//
Ms. Delphine,
I hope you saw my comment about the eating habits.
I was very much worried after observing the IT folks eating these unhealthy food on a daily basis. They don’t realize that although tasty, these high carb, high cholestrol, low fiber, low protein food harm their body by making them obese and increase their heart problems.
I like eating green salads after my onsite stint.
However, I hardly find any restaraunts (atleast in Bangalore) serving good salads. All they serve in the name of salads are just onion and cucumber
May be you could write an article on better food habits for IT folks.
not all software tags earn in laks…but the general opinion is that if u r in a software industry…u earn in laks and any body in chennai is more than willing to rob u… the moment i get down from by bus, i tuck out my shirt, hide my tag in bag, rol my sleeves and brush off my hair to look like a panja paradesi…. otherwise ppl think am a money mint…
உண்மை தான்்மைதான்்மைதான் சந்தோஷ்.
நல்லா சொன்னீங்க.
தீபாவளிக்கு டிரைன்ல ரிசர்வேஷன் கூட ஆன் லைன்ல புக் ஆகி சீக்கிரம் தீர்ந்து விட்டது. விடியற்காலையில் இருந்து கவுண்டரில் நிற்பவன் நிலை என்ன?
Not only in the specified area!
BUT THE POINT IS WE may NEED TO THINK!
HI Guys. Thanks to IT and IT boom.Im a mechanical engineer.At the beginning i joined in a mechanical industry.they offer me 5k per month.Not only for me and to my friends also.We resigned together after 6 months.They realised that no one will afford this salary.Automatically they r taking steps to offer better salary.Our country is not a communist.They(IT) earn and they spend its none of our bussiness.Because of IT somany get jobs even a “salavai seyyum thozhilazhi”.They r plenty of jobs because of IT.5 yrs before only rich persons went to mayajal,citi center etc..Now middle class people also going.that is ,middle class people life style is improved.So it will take some time for the poor and slum people to improve their life style.If IT booms the supporting filed also will boom.It is liike cycle. 10yrs before a person who is working in govt organisation had pride.Now its trnasferred to IT.In future it will be trnasferred to some other else.Lets wait and see.Note:Im not an IT professional.
ஊருக்கு இளைச்சவன் பிள்ளையார் கோவில் ஆண்டி…….
என்னது இது ஒரே கலவர பூமியா இருக்கு, கும்மி அடிக்கிற மாதிரி போஸ்ட் போடு மாப்பி.
என்னத்த சொன்னாலும் ஒத்துக்கமாட்டங்க ITயில் இருப்பவர்கள் சப்பைகட்டு கட்டுவார்கள். எதுக்கு நமக்கு?
VM, Greetings !! Thanks for your response. Like to convey that I dont have tamil font so typing in English.. you could reply in tamil itself…bcz of me I think it seems like an English blog.. sorry for it. already I meant it to the blog owner. Well , come to point –
//topic shouldnt be IT – spoiliing the society , it should be rich – spoiling the society.. (though we cant call it as spoiling)//
Na, might be high income group are also a reason, but when it has started.??.after IT comes right..! Past there was no much exposure but now ?? A guy of about 21-22 yrs is drinking frequently bcz of high income and the culture taught in the IT industry. Do you think earlier we are like this?.. do we have the habit to go hotel/outing with family on weekends regularly? do we simply spend lavish?.
Only rich people have that kind of culture but now an ordinary family guy/girl enjoing. I could see the group of girls in the hotels after 11pm also and chit chating simply without any hesitations or sentiments that people are watching out them. Who taught them this kind of culture?. How they could start and lead their life and brought up their children in future by teaching our culture? Other industry also there for long time, but IT industry impact is different from other industry. IT teaches different culture which is not suit to us. It starts from the way of dressing, food habits, behaviours, life style etc. But everything is right to them as they simply enjoy.
//Also, people saying that IT people celeberate only in OMR, lavish hotels, star hotels, this and that .. they will throw away 10 Rs pop corn and eat only 50 Rs pop corn. they will see movie only in sathyam and not in other theaters. that crowd is just 15 – 20 % .
rest 85 – 90 % still eat in a normal hotel, eat that 10 rs pop corn, counting the pennies and spending.. struggling to buy a house in chennai.. dont generalize with just taking 10 – 15% in to account.. that is what we say//
I agree it depends on individuals. But most of the youngsters are getting high salary so it makes them to spend more. … No other reason behind. Past we dont have this earnings, culture ,…now trend changed…… strong reason is IT and added reason too…. plz read my comment to Devnath.
Santhosh,
Price rise is mainly due to govt defict financing (that is spending more than its revenue by printing legal tender for some 90,000 crores every year). Price rise is much higher is Thirupur area where there is no IT.
and the best place to stash black money is in real estate.
Price rise was even sharper from 1956-86. Pls read this lenghty article by Rajaji in 1960 about the correct reasons for inflation (price rise) :
DEFICIT FINANCING ; Rajaji in Swarajya 1960
PROF. B. R. Shenoy is bringing out for lay readers a
booklet on inflation in India, in which he deals with
the causes of the evil and the remedy. I have had the
privilege of reading the manuscript and this is what I
have gathered from what the Professor sets out with
clarity and with figures. I have no doubt the booklet,
when published, will help people to understand the
gravity of the situation. In all low income countries,
expansion of money put in circulation results quickly
in price rises. Inflation is the word used when we
look at the cause and discuss the situation in terms
of money. Price rise is the phrase used when we speak
from the point of view of commodities. If the
expansion of money, whatever be the motive or reason
for such expansion, outpaces the physical volume of
output of commodities, we have a state of inflation
and prices rise as a result.
The Ministry of Commerce publishes the average of
wholesale prices. From the hand-outs of the Reserve
Bank of India we can obtain information about money
supply. There has been a continual rise in the general
index of prices. We see also that money supply has
considerably expanded, faster than the output of
national products.
With 1938-39 as base, the general index of prices in
August 1960 was 478, a rise of nearly five times. The
present changeover of the base from 1938-39 to 1952-53
obscures the enormous magnitude of the price rise.
Government collects funds from the people by taxation,
loan issues, small savings and profits of public
sector undertakings.
From these funds disbursements are made for
administrative expenditure, repayment of past loans,
and Plan investment outlay. When these and other items
of disbursements exceed the total receipts, what is
called budget deficit arises. These deficits are
covered by notes printed at the Government Security
Press at Nasik. This is called deficit financing.
This expansion of money is followed by what is called
secondary expansion through credits given by
commercial banks. For every Rs.100 crores of
additional Nasik money, there is usually another
Rs.100 crores of credit creation.
Inflation that now prevails in India began in 1955-56.
Budget deficits rose from 97 crores in 54-55 to 225
crores in 55-56. In 57-58 the Plan outlay was so great
that, with additional defence expenditure, the budget
deficit that year reached a peak of 495 crores. These
yearly deficits have a cumulative action.
The rise in prices due to inflation reduces the value
of money and life becomes unhappy for people living on
wages and fixed incomes. Their real income is reduced,
and some of them would have to draw on past savings
for current expenditure.
The rise in price corrodes all savings. This leads in
the case of the better placed classes to the transfer
of their savings to urban property, to gold and to
concealed exports of capital. Speculative transactions
acquire additional attraction. Hoarding of goods is
encouraged, eating into savings. For a time production
may be deceptively stimulated on account of higher
prices, but soon it gets retarded on account of
increased costs. Foreign purchasers of our goods will
move to other markets. Imported goods rise in price
giving windfall profits to importers and smugglers.
As a result of inflation, income shifts from the
masses to upper income groups. The middle classes are
most hit. The strike of the Union Government employees
was a symptom of this suffering. Industrialists and
their labour force, who are able to extract a share in
the receipts, do not suffer much but the condition of
the vastly larger number of farm lands is worsened.
Inflation must be followed by price controls and
import restrictions. These produce a great deal of
economic and social disorder and injustice. The
controls over steel, coal, cement, sugar, rubber,
fertilizers and food-grains have cast a gloom over the
life of the people.
Far from equalizing incomes, the policy of controls
makes the rich richer. The stagnant percapita
consumption of cloth and of food-grains is the best
evidence of the condition of the people, and this has
resulted from the misguided policies of the present
administration. In the case of all imported goods
including gold, there is a great gap between landed
cost and market price, ranging from 30 per cent to 500
per cent, depending on the nature of the commodity.
The difference between the landed cost of gold and the
market price is seventy rupees per tola. The import
markets are illegal and the gap between cost and
market price is officially ignored but this does not
nullify the reality. The benefit of all the gaps in
cost of imports and market price goes to importers and
smugglers. Excluding government imports where the
difference may be treated as a concealed tax,
according to a reliable estimate, the ill-gotten gains
on imports during two years would be of the order of
Rs.1,000 crores. This amount has several co-sharers -
corrupt officials who handle the issue of licences,
the recipients of the licences, including both those
who just sell them in the black market and real
importers. The accounts of cost are falsified by
inter-sales and the like, so as to bring the declared
cost to near the market price, and so as also to
replenish the importers for their payments for the
purchase of the licences and for corrupt transactions
with officials and go-betweens. All these incomes are
tax-free, being illicit in nature. It is these
earnings that enable some people to give large
political donations to the ruling party and also to
other groups for purchasing peace. The beneficiaries
of the illegal gain, on account of import controls,
are the upper income groups and the money is obtained
from those who consume the imported commodities or
articles into the production of which such imported
materials go. The total anti-social money that goes
thus from consumers’ pockets to upper income groups
has been estimated as being of the order of Rs.300
crores per year. Inflation, import restrictions and
other controls have affected the moral standards of
the nation, and have led to the emergence of a new
undesirable profession engaged in touting for
obtaining licences, permits and contracts, in illicit
trafficking in import licences, and in smuggling gold,
diamonds, watches, cigarettes, fountain pens, razor
blades, photographic accessories, etc. The talent for
enterprise tends to gravitate around officialdom and
to practices to become rich quickly without spending
energy.
In the absence of inflation and controls, the talent
and resources would be actively engaged in adding to
national wealth under the free play of competition,
the normal road to progress. Inflation and controls
discourage efficiency and progress and honesty.
Easy money being available to some under controls and
inflation, they favour continued ‘planning’ which to
them means continued inflation and controls which
provide them opportunities to amass money. Political
parties in power also favour controls, as these give
an opportunity for the exercise of power and for
acquiring personal and political gains. Conscience
pricks are quelled by the thought that it is all done
in the national interests and the gains are only an
incidental by-product.
Never were the interests of the anti-social elements
so well looked after as under the present
administration. These controls must go or the
Government should change, if the country is to be
extricated from the morass it has got stuck in. It is
not true, as is argued sometimes, that rising prices
and controls and import restrictions and exchange
controls are inherent in a developing economy. The
experience of other countries-Canada, Belgium, West
Germany, Mexico, Japan, Italy and France-have
demonstrated the untruth of this plea.
It is not true, as is sometimes stated, that prices
all over the world have risen. West German national
income rose in real terms at 13 per cent per year in
each year of the period 1951 to 1958. But prices rose
there by less than one per cent per year, 5 per cent
only in all seven years. And West Germany was in the
forefront to remove restrictions on imports and on
payments abroad. In ever so many countries price
stability and surplus in balance of payments, and
abolition of restrictions on imports and payments,
have gone together with rapid economic growth.
Since 1955, Indian price-rise stands out almost alone.
Prices in May 1960 in India were 33 per cent higher
than in 1954. In France and Italy prices declined
during that period. In Germany, Belgium and Japan and
other countries the annual price rise was 1 per cent
or at most 2 per cent.
There is a notion that curtailing bank credit will
reduce inflation. Bank credit is so closely related to
deficit financing that keeping the latter going and
reducing inflation by control over credit is a
futility. It only adds to the confusion. To restrict
credit against food-grains and certain other
commodities would raise the cost of banking services
generally, and in particular the cost of credit to the
trade in those commodities, which are essential for
the economic life of the community. Naturally, such
policies encourage advances against assets outside the
banned list and drive the business of credit from
scheduled banks to others which are not under control.
The policy of credit controls has demonstrably failed.
Tampering with the credit- machinery will not achieve
anything as long as deficit financing is continuing.
The fact is that the attempt to ‘invest’ non-available
resources – which is what deficit financing amounts
to—is a wrong and futile policy. No plan can be larger
than the resources available for investment, be it
internal or that obtained from generous outsiders.
Even as water is no substitute for milk, inflation is
no real resource. The fallacy produces high prices and
distress. A plan based on inflation will retard
progress instead of accelerating it.
The Third Plan is tremendously inflationary. The overt
deficit financing of this Plan is Rs.550 crores. This
is misleading. Without totalitarian and physical
suppression of consumption, in order to mop up
people’s money by reducing consumption, the amount of
supposed availability of savings estimated at Rs.7,200
crores is an over-estimate. The over-estimate is at
least of the order of Rs.1,300 crores.
Thus what the Plan requires by way of foreign aid,
(over and above the amount required for repayments
due) is not Rs.2,790 crores but Rs.5,350 crores. The
deficit financing therefore will not be only Rs.550
crores as planned but six times that figure. If the
foreign aid does not arrive according to the time
table, whatever the causes may be, the gap will be
much greater. And there are good reasons for
apprehending this.
We know that deficit financing to the extent of Rs.367
crores during the five years ending 59-60 led to a
price rise of 32 per cent. The deficit financing
inherent in the Third Plan will certainly involve
‘runaway inflation’, like the one that swept over
Germany after the first World War. During the five
months ending August 1960, prices have been rising at
a rate computed at 14.2 per cent per annum. This is an
indication to take note of Deficit financing has
already gone too far. Foreign aid and drafts on
currency reserves, cannot go on indefinitely. Holding
the price line, which is continually promised, would
be just King Canute’s command to the waves of the sea.
It is pathetically argued that inflation will be
stopped by increase in production. Inflation retards
production. It drives up costs and the commodities
manufactured must be sold at higher prices. Prices and
costs rise simultaneously with inflation, and will
continue to rise with continuing inflation. Inflation
is the disease and the prices only indicate the
temperature. There is no good attempting to reduce the
symptom while keeping the disease going. Fair price
shops of any kind or number cannot achieve control of
prices. Even if buffer stocks released for sale
depress food prices artificially, this will shift
agriculture to other than food-crops, and render the
food position worse. Any commodity distribution at
arbitrary prices will fail, because the stocks will be
bought up as soon as they are put on the market, and
go to feed the black market. The cost of any remedy
put in action by way of subsidies will ultimately fall
on the shoulders of the tax-payers. The net result, so
far as the price level is concerned will be nil. The
price problem resulting from inflation cannot be
corrected by a change in the machinery of
distribution. The diagnosis must be kept in mind when
treatments are attempted The money let loose being the
cause, remedies other than reducing the money flow
will not avail.
The favourite notion that prices result from traders’
conspiracies is stupid. Such conspiracies are
impossible. The prevailing price rise is not the
outcome of either monopolies or impossible
conspiracies but of deficit financing. Prices have
risen despite bumper crops and heavy annual import of
food-grains of three million tons for four years.
To stop prices from rising, we must restore the
balance between the flow of production and the flow of
money. Inflation and excessive State interference are
the two evils of the Indian economy of today. If and
only when these two evils are removed, can we expect
to be saved from rising prices. If not, it is a case
of the ground being prepared for communists to take
totalitarian charge.
September 24, 1960 Swarajya
விலைவாசி ஏன் உயர்கிறது ?
நமது ரூபாயின் வாங்கும் திறன், 1947 இருந்ததை விட இப்போது சுமார் 160 மடங்கு குறைந்துள்ளது. அதாவது 1947 இன் ஒரு ரூபாய் இன்று 160 ருபாய்க்கு சமம். இதற்கு முக்கிய காரணம், அரசு நோட்டடித்து செலவு செய்ய்வதே ஆகும்.
சாதரணமாக பொருட்க்களுக்கான தேவை அதிகரிக்கும் போது அல்லது உற்பத்தி குறையும் போது, விலை ஏறுகிறது. மாற்றாக, புழக்கத்தில் இருக்கும் பணத்தின் அளவு மிக அதிகமானால் பணவீக்கம் ஏற்படுகிறது ; அதாவது அரசாங்கம் ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடித்து செலவு செய்யும் போதும் விலைவாசி ஏறும்.
மத்திய பட்ஜட்டில் பல விதமான செலவுகளால், இப்போது ஆண்டுக்கு சுமார் 1.6 ல்ட்சம் கோடி துண்டு விழுகிறது. இதில், அரசாங்கம் ஒரு 70 ஆயிரம் கோடி கடன் வாங்குகிறது. மிச்ச்திற்க்கு (சுமார் 90,000 கோடி ரூபாய்) நோட்டடித்து செல்வு செய்கிறது. பணவீக்க்ம் உருவாகி விலைவாசி ஏறுகிறது. மிக அதிகமான ரூபாய் நோட்டுகள் மிக குறைவன எண்ணிக்கையில் உள்ள பொருட்க்களை துரத்தும் போது பொருட்க்களின் விலை ஏறுகிறது. புதிதாக உற்ப்பத்தி செய்ய முடியாத பண்டங்களான நிலம், ரியல் எஸ்டேட் போன்றவை மிக அதிகமாக விலை ஏறுகிறது.
வட்டி விகிதம், விலைவாசி உயர்வின் விகிததை ஒட்டியே மாறும். வட்டி என்பது, பணத்தின் வாடகையே. பணத்தின் மதிப்பு குறைய குறைய, வட்டி விகிதம் அதற்கேற்றாற் போல் உயரும். கந்து வட்டி விகிதம் பல மடங்கு அதிகரிக்க இதுவே காரணம்.
1930களில் காந்தியடிகள் கதர் இயக்கத்திற்காக வங்கியிலிருந்து 5 சதவித வட்டிக்கு கடன் வாங்க முடிந்தது. அன்றய பணவீக்கமும், விலைவாசி உயர்வும் அப்படி இருந்தன. பற்றாகுறை பட்ஜெட்களின் விலைவாக 1950 முதல் 1990கல் வரை பணவீக்கமும். விலைவாசியும், வட்டிவிகிதமும் தொடர்ந்து ஏறின.
ஊதியம் போதாதால், தொழிளாலர்கள் மற்றும் ஏழைகள் மிகவும் பாதிப்படைகிறார்கள். ஏழைகள், தங்கள் குழந்தைகளை தொழிலாளர்களாக அனுப்புகின்றனர். அதிக வட்டி விகிததில், கந்து வட்டிக்கு கடன் வாங்க வேண்டிய நிலை. கூலி / சம்பள் உய்ரவு கேட்டு போராட வேண்டிய நிலை. அதனால் உற்பத்தி செலவு அதிகரித்து, விலைவாசி மேலும் உயர்கிறது. சம்பளம் போதாமல் அரசாங்க ஊழியர்கள் லஞ்சம் வாங்க முற்படுகின்றனர்.
ஜெர்மனி போன்ற நாடுகள் பணவீக்கதை மிகவும் கட்டுபடுத்தி விலைவாசியை ஒரே அளவில் வைத்துள்ள்ன. அதனால் அங்கு சுபிட்சம் பொங்குகிறது. இங்கோ வறுமை வாட்டுகிறது. எவ்வளவு சம்பாதித்தாலும் போதவில்ல்லை.
அரசின் வெட்டி செலவுகளுக்காக, பொது மக்கள் விலைவாசி உயர்வு என்ற மறைமுக வரியை சுமக்க வேண்டியுள்ளது. ஆனால் அடிப்படை பொருளாதார அறிவு இல்லாத இடதுசாரிகளோ தொழில் அதிபர்களையும், முதலாளிகளையும் காரணமாக சொல்கின்றனர்.
லார்டு கீய்யினஸ் சொன்னது : “..ஒரு நாட்டின் ஒழுக்கதையும், உயர்ந்த குணத்தைய்யும் அழிப்பதற்க்கு சிறந்த வழி என்ன்வென்றால், அந்நாட்டின் நாணய மதிப்பை வெகுவாக சீரழிப்பது மூலம்….” ; நாம் அதற்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டு. இதை என்று உணர்வோம் ?
Prices rise mainly due to govt funding its huge annual deficts thru
printing currency (about 90,000 crore p.a). and there is more price rise in Thirupur area, where there is no IT. and prices rose more sharply durinng 1956-89 than now. The best place to stash black money is at real estate. Pls read this rather lenghty article by Rajaji :
DEFICIT FINANCING ; Rajaji in Swarajya 1960
PROF. B. R. Shenoy is bringing out for lay readers a
booklet on inflation in India, in which he deals with
the causes of the evil and the remedy. I have had the
privilege of reading the manuscript and this is what I
have gathered from what the Professor sets out with
clarity and with figures. I have no doubt the booklet,
when published, will help people to understand the
gravity of the situation. In all low income countries,
expansion of money put in circulation results quickly
in price rises. Inflation is the word used when we
look at the cause and discuss the situation in terms
of money. Price rise is the phrase used when we speak
from the point of view of commodities. If the
expansion of money, whatever be the motive or reason
for such expansion, outpaces the physical volume of
output of commodities, we have a state of inflation
and prices rise as a result.
The Ministry of Commerce publishes the average of
wholesale prices. From the hand-outs of the Reserve
Bank of India we can obtain information about money
supply. There has been a continual rise in the general
index of prices. We see also that money supply has
considerably expanded, faster than the output of
national products.
With 1938-39 as base, the general index of prices in
August 1960 was 478, a rise of nearly five times. The
present changeover of the base from 1938-39 to 1952-53
obscures the enormous magnitude of the price rise.
Government collects funds from the people by taxation,
loan issues, small savings and profits of public
sector undertakings.
From these funds disbursements are made for
administrative expenditure, repayment of past loans,
and Plan investment outlay. When these and other items
of disbursements exceed the total receipts, what is
called budget deficit arises. These deficits are
covered by notes printed at the Government Security
Press at Nasik. This is called deficit financing.
This expansion of money is followed by what is called
secondary expansion through credits given by
commercial banks. For every Rs.100 crores of
additional Nasik money, there is usually another
Rs.100 crores of credit creation.
Inflation that now prevails in India began in 1955-56.
Budget deficits rose from 97 crores in 54-55 to 225
crores in 55-56. In 57-58 the Plan outlay was so great
that, with additional defence expenditure, the budget
deficit that year reached a peak of 495 crores. These
yearly deficits have a cumulative action.
The rise in prices due to inflation reduces the value
of money and life becomes unhappy for people living on
wages and fixed incomes. Their real income is reduced,
and some of them would have to draw on past savings
for current expenditure.
The rise in price corrodes all savings. This leads in
the case of the better placed classes to the transfer
of their savings to urban property, to gold and to
concealed exports of capital. Speculative transactions
acquire additional attraction. Hoarding of goods is
encouraged, eating into savings. For a time production
may be deceptively stimulated on account of higher
prices, but soon it gets retarded on account of
increased costs. Foreign purchasers of our goods will
move to other markets. Imported goods rise in price
giving windfall profits to importers and smugglers.
As a result of inflation, income shifts from the
masses to upper income groups. The middle classes are
most hit. The strike of the Union Government employees
was a symptom of this suffering. Industrialists and
their labour force, who are able to extract a share in
the receipts, do not suffer much but the condition of
the vastly larger number of farm lands is worsened.
Inflation must be followed by price controls and
import restrictions. These produce a great deal of
economic and social disorder and injustice. The
controls over steel, coal, cement, sugar, rubber,
fertilizers and food-grains have cast a gloom over the
life of the people.
Far from equalizing incomes, the policy of controls
makes the rich richer. The stagnant percapita
consumption of cloth and of food-grains is the best
evidence of the condition of the people, and this has
resulted from the misguided policies of the present
administration. In the case of all imported goods
including gold, there is a great gap between landed
cost and market price, ranging from 30 per cent to 500
per cent, depending on the nature of the commodity.
The difference between the landed cost of gold and the
market price is seventy rupees per tola. The import
markets are illegal and the gap between cost and
market price is officially ignored but this does not
nullify the reality. The benefit of all the gaps in
cost of imports and market price goes to importers and
smugglers. Excluding government imports where the
difference may be treated as a concealed tax,
according to a reliable estimate, the ill-gotten gains
on imports during two years would be of the order of
Rs.1,000 crores. This amount has several co-sharers -
corrupt officials who handle the issue of licences,
the recipients of the licences, including both those
who just sell them in the black market and real
importers. The accounts of cost are falsified by
inter-sales and the like, so as to bring the declared
cost to near the market price, and so as also to
replenish the importers for their payments for the
purchase of the licences and for corrupt transactions
with officials and go-betweens. All these incomes are
tax-free, being illicit in nature. It is these
earnings that enable some people to give large
political donations to the ruling party and also to
other groups for purchasing peace. The beneficiaries
of the illegal gain, on account of import controls,
are the upper income groups and the money is obtained
from those who consume the imported commodities or
articles into the production of which such imported
materials go. The total anti-social money that goes
thus from consumers’ pockets to upper income groups
has been estimated as being of the order of Rs.300
crores per year. Inflation, import restrictions and
other controls have affected the moral standards of
the nation, and have led to the emergence of a new
undesirable profession engaged in touting for
obtaining licences, permits and contracts, in illicit
trafficking in import licences, and in smuggling gold,
diamonds, watches, cigarettes, fountain pens, razor
blades, photographic accessories, etc. The talent for
enterprise tends to gravitate around officialdom and
to practices to become rich quickly without spending
energy.
In the absence of inflation and controls, the talent
and resources would be actively engaged in adding to
national wealth under the free play of competition,
the normal road to progress. Inflation and controls
discourage efficiency and progress and honesty.
Easy money being available to some under controls and
inflation, they favour continued ‘planning’ which to
them means continued inflation and controls which
provide them opportunities to amass money. Political
parties in power also favour controls, as these give
an opportunity for the exercise of power and for
acquiring personal and political gains. Conscience
pricks are quelled by the thought that it is all done
in the national interests and the gains are only an
incidental by-product.
Never were the interests of the anti-social elements
so well looked after as under the present
administration. These controls must go or the
Government should change, if the country is to be
extricated from the morass it has got stuck in. It is
not true, as is argued sometimes, that rising prices
and controls and import restrictions and exchange
controls are inherent in a developing economy. The
experience of other countries-Canada, Belgium, West
Germany, Mexico, Japan, Italy and France-have
demonstrated the untruth of this plea.
It is not true, as is sometimes stated, that prices
all over the world have risen. West German national
income rose in real terms at 13 per cent per year in
each year of the period 1951 to 1958. But prices rose
there by less than one per cent per year, 5 per cent
only in all seven years. And West Germany was in the
forefront to remove restrictions on imports and on
payments abroad. In ever so many countries price
stability and surplus in balance of payments, and
abolition of restrictions on imports and payments,
have gone together with rapid economic growth.
Since 1955, Indian price-rise stands out almost alone.
Prices in May 1960 in India were 33 per cent higher
than in 1954. In France and Italy prices declined
during that period. In Germany, Belgium and Japan and
other countries the annual price rise was 1 per cent
or at most 2 per cent.
There is a notion that curtailing bank credit will
reduce inflation. Bank credit is so closely related to
deficit financing that keeping the latter going and
reducing inflation by control over credit is a
futility. It only adds to the confusion. To restrict
credit against food-grains and certain other
commodities would raise the cost of banking services
generally, and in particular the cost of credit to the
trade in those commodities, which are essential for
the economic life of the community. Naturally, such
policies encourage advances against assets outside the
banned list and drive the business of credit from
scheduled banks to others which are not under control.
The policy of credit controls has demonstrably failed.
Tampering with the credit- machinery will not achieve
anything as long as deficit financing is continuing.
The fact is that the attempt to ‘invest’ non-available
resources – which is what deficit financing amounts
to—is a wrong and futile policy. No plan can be larger
than the resources available for investment, be it
internal or that obtained from generous outsiders.
Even as water is no substitute for milk, inflation is
no real resource. The fallacy produces high prices and
distress. A plan based on inflation will retard
progress instead of accelerating it.
The Third Plan is tremendously inflationary. The overt
deficit financing of this Plan is Rs.550 crores. This
is misleading. Without totalitarian and physical
suppression of consumption, in order to mop up
people’s money by reducing consumption, the amount of
supposed availability of savings estimated at Rs.7,200
crores is an over-estimate. The over-estimate is at
least of the order of Rs.1,300 crores.
Thus what the Plan requires by way of foreign aid,
(over and above the amount required for repayments
due) is not Rs.2,790 crores but Rs.5,350 crores. The
deficit financing therefore will not be only Rs.550
crores as planned but six times that figure. If the
foreign aid does not arrive according to the time
table, whatever the causes may be, the gap will be
much greater. And there are good reasons for
apprehending this.
We know that deficit financing to the extent of Rs.367
crores during the five years ending 59-60 led to a
price rise of 32 per cent. The deficit financing
inherent in the Third Plan will certainly involve
‘runaway inflation’, like the one that swept over
Germany after the first World War. During the five
months ending August 1960, prices have been rising at
a rate computed at 14.2 per cent per annum. This is an
indication to take note of Deficit financing has
already gone too far. Foreign aid and drafts on
currency reserves, cannot go on indefinitely. Holding
the price line, which is continually promised, would
be just King Canute’s command to the waves of the sea.
It is pathetically argued that inflation will be
stopped by increase in production. Inflation retards
production. It drives up costs and the commodities
manufactured must be sold at higher prices. Prices and
costs rise simultaneously with inflation, and will
continue to rise with continuing inflation. Inflation
is the disease and the prices only indicate the
temperature. There is no good attempting to reduce the
symptom while keeping the disease going. Fair price
shops of any kind or number cannot achieve control of
prices. Even if buffer stocks released for sale
depress food prices artificially, this will shift
agriculture to other than food-crops, and render the
food position worse. Any commodity distribution at
arbitrary prices will fail, because the stocks will be
bought up as soon as they are put on the market, and
go to feed the black market. The cost of any remedy
put in action by way of subsidies will ultimately fall
on the shoulders of the tax-payers. The net result, so
far as the price level is concerned will be nil. The
price problem resulting from inflation cannot be
corrected by a change in the machinery of
distribution. The diagnosis must be kept in mind when
treatments are attempted The money let loose being the
cause, remedies other than reducing the money flow
will not avail.
The favourite notion that prices result from traders’
conspiracies is stupid. Such conspiracies are
impossible. The prevailing price rise is not the
outcome of either monopolies or impossible
conspiracies but of deficit financing. Prices have
risen despite bumper crops and heavy annual import of
food-grains of three million tons for four years.
To stop prices from rising, we must restore the
balance between the flow of production and the flow of
money. Inflation and excessive State interference are
the two evils of the Indian economy of today. If and
only when these two evils are removed, can we expect
to be saved from rising prices. If not, it is a case
of the ground being prepared for communists to take
totalitarian charge.
September 24, 1960 Swarajya
Prices rise mainly due to govt funding its huge annual deficts thru
printing currency (about 90,000 crore p.a). and there is more price rise in Thirupur area, where there is no IT. and prices rose more sharply durinng 1956-89 than now. The best place to stash black money is at real estate. Pls read this rather lenghty article by Rajaji :
http://athiyaman.blogspot.com/2007/08/deficit-financing-rajaji-in-swarajya.html
http://athiyaman.blogspot.com/2007/08/deficit-financing-rajaji-in-swarajya.html
Price rise is even higher in Thirupur areas where there is no IT.
Pls read this rather lenghty article. prices rose more faster in the 60s and 70s than now. not entirely due to oil crisis or shortages.
DEFICIT FINANCING ; Rajaji in Swarajya 1960
PROF. B. R. Shenoy is bringing out for lay readers a
booklet on inflation in India, in which he deals with
the causes of the evil and the remedy. I have had the
privilege of reading the manuscript and this is what I
have gathered from what the Professor sets out with
clarity and with figures. I have no doubt the booklet,
when published, will help people to understand the
gravity of the situation. In all low income countries,
expansion of money put in circulation results quickly
in price rises. Inflation is the word used when we
look at the cause and discuss the situation in terms
of money. Price rise is the phrase used when we speak
from the point of view of commodities. If the
expansion of money, whatever be the motive or reason
for such expansion, outpaces the physical volume of
output of commodities, we have a state of inflation
and prices rise as a result.
The Ministry of Commerce publishes the average of
wholesale prices. From the hand-outs of the Reserve
Bank of India we can obtain information about money
supply. There has been a continual rise in the general
index of prices. We see also that money supply has
considerably expanded, faster than the output of
national products.
With 1938-39 as base, the general index of prices in
August 1960 was 478, a rise of nearly five times. The
present changeover of the base from 1938-39 to 1952-53
obscures the enormous magnitude of the price rise.
Government collects funds from the people by taxation,
loan issues, small savings and profits of public
sector undertakings.
From these funds disbursements are made for
administrative expenditure, repayment of past loans,
and Plan investment outlay. When these and other items
of disbursements exceed the total receipts, what is
called budget deficit arises. These deficits are
covered by notes printed at the Government Security
Press at Nasik. This is called deficit financing.
This expansion of money is followed by what is called
secondary expansion through credits given by
commercial banks. For every Rs.100 crores of
additional Nasik money, there is usually another
Rs.100 crores of credit creation.
Inflation that now prevails in India began in 1955-56.
Budget deficits rose from 97 crores in 54-55 to 225
crores in 55-56. In 57-58 the Plan outlay was so great
that, with additional defence expenditure, the budget
deficit that year reached a peak of 495 crores. These
yearly deficits have a cumulative action.
The rise in prices due to inflation reduces the value
of money and life becomes unhappy for people living on
wages and fixed incomes. Their real income is reduced,
and some of them would have to draw on past savings
for current expenditure.
The rise in price corrodes all savings. This leads in
the case of the better placed classes to the transfer
of their savings to urban property, to gold and to
concealed exports of capital. Speculative transactions
acquire additional attraction. Hoarding of goods is
encouraged, eating into savings. For a time production
may be deceptively stimulated on account of higher
prices, but soon it gets retarded on account of
increased costs. Foreign purchasers of our goods will
move to other markets. Imported goods rise in price
giving windfall profits to importers and smugglers.
As a result of inflation, income shifts from the
masses to upper income groups. The middle classes are
most hit. The strike of the Union Government employees
was a symptom of this suffering. Industrialists and
their labour force, who are able to extract a share in
the receipts, do not suffer much but the condition of
the vastly larger number of farm lands is worsened.
Inflation must be followed by price controls and
import restrictions. These produce a great deal of
economic and social disorder and injustice. The
controls over steel, coal, cement, sugar, rubber,
fertilizers and food-grains have cast a gloom over the
life of the people.
Far from equalizing incomes, the policy of controls
makes the rich richer. The stagnant percapita
consumption of cloth and of food-grains is the best
evidence of the condition of the people, and this has
resulted from the misguided policies of the present
administration. In the case of all imported goods
including gold, there is a great gap between landed
cost and market price, ranging from 30 per cent to 500
per cent, depending on the nature of the commodity.
The difference between the landed cost of gold and the
market price is seventy rupees per tola. The import
markets are illegal and the gap between cost and
market price is officially ignored but this does not
nullify the reality. The benefit of all the gaps in
cost of imports and market price goes to importers and
smugglers. Excluding government imports where the
difference may be treated as a concealed tax,
according to a reliable estimate, the ill-gotten gains
on imports during two years would be of the order of
Rs.1,000 crores. This amount has several co-sharers -
corrupt officials who handle the issue of licences,
the recipients of the licences, including both those
who just sell them in the black market and real
importers. The accounts of cost are falsified by
inter-sales and the like, so as to bring the declared
cost to near the market price, and so as also to
replenish the importers for their payments for the
purchase of the licences and for corrupt transactions
with officials and go-betweens. All these incomes are
tax-free, being illicit in nature. It is these
earnings that enable some people to give large
political donations to the ruling party and also to
other groups for purchasing peace. The beneficiaries
of the illegal gain, on account of import controls,
are the upper income groups and the money is obtained
from those who consume the imported commodities or
articles into the production of which such imported
materials go. The total anti-social money that goes
thus from consumers’ pockets to upper income groups
has been estimated as being of the order of Rs.300
crores per year. Inflation, import restrictions and
other controls have affected the moral standards of
the nation, and have led to the emergence of a new
undesirable profession engaged in touting for
obtaining licences, permits and contracts, in illicit
trafficking in import licences, and in smuggling gold,
diamonds, watches, cigarettes, fountain pens, razor
blades, photographic accessories, etc. The talent for
enterprise tends to gravitate around officialdom and
to practices to become rich quickly without spending
energy.
In the absence of inflation and controls, the talent
and resources would be actively engaged in adding to
national wealth under the free play of competition,
the normal road to progress. Inflation and controls
discourage efficiency and progress and honesty.
Easy money being available to some under controls and
inflation, they favour continued ‘planning’ which to
them means continued inflation and controls which
provide them opportunities to amass money. Political
parties in power also favour controls, as these give
an opportunity for the exercise of power and for
acquiring personal and political gains. Conscience
pricks are quelled by the thought that it is all done
in the national interests and the gains are only an
incidental by-product.
Never were the interests of the anti-social elements
so well looked after as under the present
administration. These controls must go or the
Government should change, if the country is to be
extricated from the morass it has got stuck in. It is
not true, as is argued sometimes, that rising prices
and controls and import restrictions and exchange
controls are inherent in a developing economy. The
experience of other countries-Canada, Belgium, West
Germany, Mexico, Japan, Italy and France-have
demonstrated the untruth of this plea.
It is not true, as is sometimes stated, that prices
all over the world have risen. West German national
income rose in real terms at 13 per cent per year in
each year of the period 1951 to 1958. But prices rose
there by less than one per cent per year, 5 per cent
only in all seven years. And West Germany was in the
forefront to remove restrictions on imports and on
payments abroad. In ever so many countries price
stability and surplus in balance of payments, and
abolition of restrictions on imports and payments,
have gone together with rapid economic growth.
Since 1955, Indian price-rise stands out almost alone.
Prices in May 1960 in India were 33 per cent higher
than in 1954. In France and Italy prices declined
during that period. In Germany, Belgium and Japan and
other countries the annual price rise was 1 per cent
or at most 2 per cent.
There is a notion that curtailing bank credit will
reduce inflation. Bank credit is so closely related to
deficit financing that keeping the latter going and
reducing inflation by control over credit is a
futility. It only adds to the confusion. To restrict
credit against food-grains and certain other
commodities would raise the cost of banking services
generally, and in particular the cost of credit to the
trade in those commodities, which are essential for
the economic life of the community. Naturally, such
policies encourage advances against assets outside the
banned list and drive the business of credit from
scheduled banks to others which are not under control.
The policy of credit controls has demonstrably failed.
Tampering with the credit- machinery will not achieve
anything as long as deficit financing is continuing.
The fact is that the attempt to ‘invest’ non-available
resources – which is what deficit financing amounts
to—is a wrong and futile policy. No plan can be larger
than the resources available for investment, be it
internal or that obtained from generous outsiders.
Even as water is no substitute for milk, inflation is
no real resource. The fallacy produces high prices and
distress. A plan based on inflation will retard
progress instead of accelerating it.
The Third Plan is tremendously inflationary. The overt
deficit financing of this Plan is Rs.550 crores. This
is misleading. Without totalitarian and physical
suppression of consumption, in order to mop up
people’s money by reducing consumption, the amount of
supposed availability of savings estimated at Rs.7,200
crores is an over-estimate. The over-estimate is at
least of the order of Rs.1,300 crores.
Thus what the Plan requires by way of foreign aid,
(over and above the amount required for repayments
due) is not Rs.2,790 crores but Rs.5,350 crores. The
deficit financing therefore will not be only Rs.550
crores as planned but six times that figure. If the
foreign aid does not arrive according to the time
table, whatever the causes may be, the gap will be
much greater. And there are good reasons for
apprehending this.
We know that deficit financing to the extent of Rs.367
crores during the five years ending 59-60 led to a
price rise of 32 per cent. The deficit financing
inherent in the Third Plan will certainly involve
‘runaway inflation’, like the one that swept over
Germany after the first World War. During the five
months ending August 1960, prices have been rising at
a rate computed at 14.2 per cent per annum. This is an
indication to take note of Deficit financing has
already gone too far. Foreign aid and drafts on
currency reserves, cannot go on indefinitely. Holding
the price line, which is continually promised, would
be just King Canute’s command to the waves of the sea.
It is pathetically argued that inflation will be
stopped by increase in production. Inflation retards
production. It drives up costs and the commodities
manufactured must be sold at higher prices. Prices and
costs rise simultaneously with inflation, and will
continue to rise with continuing inflation. Inflation
is the disease and the prices only indicate the
temperature. There is no good attempting to reduce the
symptom while keeping the disease going. Fair price
shops of any kind or number cannot achieve control of
prices. Even if buffer stocks released for sale
depress food prices artificially, this will shift
agriculture to other than food-crops, and render the
food position worse. Any commodity distribution at
arbitrary prices will fail, because the stocks will be
bought up as soon as they are put on the market, and
go to feed the black market. The cost of any remedy
put in action by way of subsidies will ultimately fall
on the shoulders of the tax-payers. The net result, so
far as the price level is concerned will be nil. The
price problem resulting from inflation cannot be
corrected by a change in the machinery of
distribution. The diagnosis must be kept in mind when
treatments are attempted The money let loose being the
cause, remedies other than reducing the money flow
will not avail.
The favourite notion that prices result from traders’
conspiracies is stupid. Such conspiracies are
impossible. The prevailing price rise is not the
outcome of either monopolies or impossible
conspiracies but of deficit financing. Prices have
risen despite bumper crops and heavy annual import of
food-grains of three million tons for four years.
To stop prices from rising, we must restore the
balance between the flow of production and the flow of
money. Inflation and excessive State interference are
the two evils of the Indian economy of today. If and
only when these two evils are removed, can we expect
to be saved from rising prices. If not, it is a case
of the ground being prepared for communists to take
totalitarian charge.
September 24, 1960 Swarajya
Price rise is even higher in Thirupur areas where there is no IT.
Pls read this rather lenghty article. prices rose more faster in the 60s and 70s than now. not entirely due to oil crisis or shortages.
http://athiyaman.blogspot.com/2007/08/deficit-financing-rajaji-in-swarajya.html
DEFICIT FINANCING ; Rajaji in Swarajya 1960
PROF. B. R. Shenoy is bringing out for lay readers a
booklet on inflation in India, in which he deals with
the causes of the evil and the remedy. I have had the
privilege of reading the manuscript and this is what I
have gathered from what the Professor sets out with
clarity and with figures. I have no doubt the booklet,
when published, will help people to understand the
gravity of the situation. In all low income countries,
expansion of money put in circulation results quickly
in price rises. Inflation is the word used when we
look at the cause and discuss the situation in terms
of money. Price rise is the phrase used when we speak
from the point of view of commodities. If the
expansion of money, whatever be the motive or reason
for such expansion, outpaces the physical volume of
output of commodities, we have a state of inflation
and prices rise as a result.
The Ministry of Commerce publishes the average of
wholesale prices. From the hand-outs of the Reserve
Bank of India we can obtain information about money
supply. There has been a continual rise in the general
index of prices. We see also that money supply has
considerably expanded, faster than the output of
national products.
With 1938-39 as base, the general index of prices in
August 1960 was 478, a rise of nearly five times. The
present changeover of the base from 1938-39 to 1952-53
obscures the enormous magnitude of the price rise.
Government collects funds from the people by taxation,
loan issues, small savings and profits of public
sector undertakings.
From these funds disbursements are made for
administrative expenditure, repayment of past loans,
and Plan investment outlay. When these and other items
of disbursements exceed the total receipts, what is
called budget deficit arises. These deficits are
covered by notes printed at the Government Security
Press at Nasik. This is called deficit financing.
This expansion of money is followed by what is called
secondary expansion through credits given by
commercial banks. For every Rs.100 crores of
additional Nasik money, there is usually another
Rs.100 crores of credit creation.
Inflation that now prevails in India began in 1955-56.
Budget deficits rose from 97 crores in 54-55 to 225
crores in 55-56. In 57-58 the Plan outlay was so great
that, with additional defence expenditure, the budget
deficit that year reached a peak of 495 crores. These
yearly deficits have a cumulative action.
The rise in prices due to inflation reduces the value
of money and life becomes unhappy for people living on
wages and fixed incomes. Their real income is reduced,
and some of them would have to draw on past savings
for current expenditure.
The rise in price corrodes all savings. This leads in
the case of the better placed classes to the transfer
of their savings to urban property, to gold and to
concealed exports of capital. Speculative transactions
acquire additional attraction. Hoarding of goods is
encouraged, eating into savings. For a time production
may be deceptively stimulated on account of higher
prices, but soon it gets retarded on account of
increased costs. Foreign purchasers of our goods will
move to other markets. Imported goods rise in price
giving windfall profits to importers and smugglers.
As a result of inflation, income shifts from the
masses to upper income groups. The middle classes are
most hit. The strike of the Union Government employees
was a symptom of this suffering. Industrialists and
their labour force, who are able to extract a share in
the receipts, do not suffer much but the condition of
the vastly larger number of farm lands is worsened.
Inflation must be followed by price controls and
import restrictions. These produce a great deal of
economic and social disorder and injustice. The
controls over steel, coal, cement, sugar, rubber,
fertilizers and food-grains have cast a gloom over the
life of the people.
Far from equalizing incomes, the policy of controls
makes the rich richer. The stagnant percapita
consumption of cloth and of food-grains is the best
evidence of the condition of the people, and this has
resulted from the misguided policies of the present
administration. In the case of all imported goods
including gold, there is a great gap between landed
cost and market price, ranging from 30 per cent to 500
per cent, depending on the nature of the commodity.
The difference between the landed cost of gold and the
market price is seventy rupees per tola. The import
markets are illegal and the gap between cost and
market price is officially ignored but this does not
nullify the reality. The benefit of all the gaps in
cost of imports and market price goes to importers and
smugglers. Excluding government imports where the
difference may be treated as a concealed tax,
according to a reliable estimate, the ill-gotten gains
on imports during two years would be of the order of
Rs.1,000 crores. This amount has several co-sharers -
corrupt officials who handle the issue of licences,
the recipients of the licences, including both those
who just sell them in the black market and real
importers. The accounts of cost are falsified by
inter-sales and the like, so as to bring the declared
cost to near the market price, and so as also to
replenish the importers for their payments for the
purchase of the licences and for corrupt transactions
with officials and go-betweens. All these incomes are
tax-free, being illicit in nature. It is these
earnings that enable some people to give large
political donations to the ruling party and also to
other groups for purchasing peace. The beneficiaries
of the illegal gain, on account of import controls,
are the upper income groups and the money is obtained
from those who consume the imported commodities or
articles into the production of which such imported
materials go. The total anti-social money that goes
thus from consumers’ pockets to upper income groups
has been estimated as being of the order of Rs.300
crores per year. Inflation, import restrictions and
other controls have affected the moral standards of
the nation, and have led to the emergence of a new
undesirable profession engaged in touting for
obtaining licences, permits and contracts, in illicit
trafficking in import licences, and in smuggling gold,
diamonds, watches, cigarettes, fountain pens, razor
blades, photographic accessories, etc. The talent for
enterprise tends to gravitate around officialdom and
to practices to become rich quickly without spending
energy.
In the absence of inflation and controls, the talent
and resources would be actively engaged in adding to
national wealth under the free play of competition,
the normal road to progress. Inflation and controls
discourage efficiency and progress and honesty.
Easy money being available to some under controls and
inflation, they favour continued ‘planning’ which to
them means continued inflation and controls which
provide them opportunities to amass money. Political
parties in power also favour controls, as these give
an opportunity for the exercise of power and for
acquiring personal and political gains. Conscience
pricks are quelled by the thought that it is all done
in the national interests and the gains are only an
incidental by-product.
Never were the interests of the anti-social elements
so well looked after as under the present
administration. These controls must go or the
Government should change, if the country is to be
extricated from the morass it has got stuck in. It is
not true, as is argued sometimes, that rising prices
and controls and import restrictions and exchange
controls are inherent in a developing economy. The
experience of other countries-Canada, Belgium, West
Germany, Mexico, Japan, Italy and France-have
demonstrated the untruth of this plea.
It is not true, as is sometimes stated, that prices
all over the world have risen. West German national
income rose in real terms at 13 per cent per year in
each year of the period 1951 to 1958. But prices rose
there by less than one per cent per year, 5 per cent
only in all seven years. And West Germany was in the
forefront to remove restrictions on imports and on
payments abroad. In ever so many countries price
stability and surplus in balance of payments, and
abolition of restrictions on imports and payments,
have gone together with rapid economic growth.
Since 1955, Indian price-rise stands out almost alone.
Prices in May 1960 in India were 33 per cent higher
than in 1954. In France and Italy prices declined
during that period. In Germany, Belgium and Japan and
other countries the annual price rise was 1 per cent
or at most 2 per cent.
There is a notion that curtailing bank credit will
reduce inflation. Bank credit is so closely related to
deficit financing that keeping the latter going and
reducing inflation by control over credit is a
futility. It only adds to the confusion. To restrict
credit against food-grains and certain other
commodities would raise the cost of banking services
generally, and in particular the cost of credit to the
trade in those commodities, which are essential for
the economic life of the community. Naturally, such
policies encourage advances against assets outside the
banned list and drive the business of credit from
scheduled banks to others which are not under control.
The policy of credit controls has demonstrably failed.
Tampering with the credit- machinery will not achieve
anything as long as deficit financing is continuing.
The fact is that the attempt to ‘invest’ non-available
resources – which is what deficit financing amounts
to—is a wrong and futile policy. No plan can be larger
than the resources available for investment, be it
internal or that obtained from generous outsiders.
Even as water is no substitute for milk, inflation is
no real resource. The fallacy produces high prices and
distress. A plan based on inflation will retard
progress instead of accelerating it.
The Third Plan is tremendously inflationary. The overt
deficit financing of this Plan is Rs.550 crores. This
is misleading. Without totalitarian and physical
suppression of consumption, in order to mop up
people’s money by reducing consumption, the amount of
supposed availability of savings estimated at Rs.7,200
crores is an over-estimate. The over-estimate is at
least of the order of Rs.1,300 crores.
Thus what the Plan requires by way of foreign aid,
(over and above the amount required for repayments
due) is not Rs.2,790 crores but Rs.5,350 crores. The
deficit financing therefore will not be only Rs.550
crores as planned but six times that figure. If the
foreign aid does not arrive according to the time
table, whatever the causes may be, the gap will be
much greater. And there are good reasons for
apprehending this.
We know that deficit financing to the extent of Rs.367
crores during the five years ending 59-60 led to a
price rise of 32 per cent. The deficit financing
inherent in the Third Plan will certainly involve
‘runaway inflation’, like the one that swept over
Germany after the first World War. During the five
months ending August 1960, prices have been rising at
a rate computed at 14.2 per cent per annum. This is an
indication to take note of Deficit financing has
already gone too far. Foreign aid and drafts on
currency reserves, cannot go on indefinitely. Holding
the price line, which is continually promised, would
be just King Canute’s command to the waves of the sea.
It is pathetically argued that inflation will be
stopped by increase in production. Inflation retards
production. It drives up costs and the commodities
manufactured must be sold at higher prices. Prices and
costs rise simultaneously with inflation, and will
continue to rise with continuing inflation. Inflation
is the disease and the prices only indicate the
temperature. There is no good attempting to reduce the
symptom while keeping the disease going. Fair price
shops of any kind or number cannot achieve control of
prices. Even if buffer stocks released for sale
depress food prices artificially, this will shift
agriculture to other than food-crops, and render the
food position worse. Any commodity distribution at
arbitrary prices will fail, because the stocks will be
bought up as soon as they are put on the market, and
go to feed the black market. The cost of any remedy
put in action by way of subsidies will ultimately fall
on the shoulders of the tax-payers. The net result, so
far as the price level is concerned will be nil. The
price problem resulting from inflation cannot be
corrected by a change in the machinery of
distribution. The diagnosis must be kept in mind when
treatments are attempted The money let loose being the
cause, remedies other than reducing the money flow
will not avail.
The favourite notion that prices result from traders’
conspiracies is stupid. Such conspiracies are
impossible. The prevailing price rise is not the
outcome of either monopolies or impossible
conspiracies but of deficit financing. Prices have
risen despite bumper crops and heavy annual import of
food-grains of three million tons for four years.
To stop prices from rising, we must restore the
balance between the flow of production and the flow of
money. Inflation and excessive State interference are
the two evils of the Indian economy of today. If and
only when these two evils are removed, can we expect
to be saved from rising prices. If not, it is a case
of the ground being prepared for communists to take
totalitarian charge.
September 24, 1960 Swarajya
//அடையாரில் உள்ள ஒரு Forex நிறுவனத்தில், சாப்டுவேர் இன்ஜினியர் அதுவும் குறிப்பாக விப்ரோ, டிசிஎஸ், இன்பொசிஸ் கம்பெனிகளில் இருந்து சென்றால் மற்றவர்களுக்கு கொடுக்கப்படும் எக்ஸ்சேஞ் ரேட்டை விட ஒரு ரூபாய் குறைவு. கேட்டால் அது அப்படி தான் சார் வேண்டுமானல் குடுங்கள் இல்லாவிட்டால் போங்க//
இது என்ன அனியாயமா இருக்கு? இது உண்மை தானா?
//கோடம்பாக்கம், வடபழனி போன்ற இடங்களில் அதிகபட்சம் 4000//
ரொம்ப கம்மியா இருக்கே, ஜஸ்ட் மேரீட். எனக்கு ஒன்னு சொல்லுங்க ப்ளீஸ்…வெரி அர்ஜென்ட்…
விலை ஏற்றம் என்பதை சமூக சீரழிவாக கொள்ளமுடியாது.
வேளச்செரி மற்றும் பழைய மஹாபலிபுரம் சாலை நிலவரத்தை வைத்து ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையும் எடை போட்டுவிட முடியாது.
நான் மென்பொருள் துறை சார்ந்தவன் இல்லை. ஆனால் இந்த விலை ஏற்ற நிகழ்வுகளுக்கு மென்பொருள்துறை சேர்ந்தவர்கள் மிக மிக சிறிய அளவில்கூட காரணமாக இருப்பார்கள் என்று எனக்குத் தொன்றவில்லை.
ஒரு தகவல்: சுமார் 15-20 ஆண்டுகளுக்குமுன் தீபாவளி அன்று சென்னையிலிருந்து திருச்சி செல்ல ரூ.100க்கு முன்பதிவில் வாங்கிய தனியார் பேருந்து பயணச்சீட்டு நான் போகமல் திருப்பித் தந்தபோது அது ரூ.450க்கு விற்கப்பட்டது.
vilai earit
//யோசித்து பாருங்க. என்னிக்காவது ஒரு நாள் நாம கேட்டு இருக்கோமா? ஏன் அதிக விலை என்று? இல்ல அவன் இவ்வுளவு விலை விற்கிறானே அவனிடம் வாங்க வேண்டாம் என்று யோசித்து இருக்கோமா? அப்ப என்ன அர்த்தம் காசு கொழுப்பு தானே? வாங்குறவன் இருக்குற வரையில் விற்பவன் விற்கத்தானே செய்வான்? இதற்கு சிறந்த உதாரணம் கடந்த சில மாதங்களாக சென்னை, பெங்களூரில் கட்டிடங்களின் விலையில் 10 – 20% குறைந்துள்ளதே? என்ன காரணம் நகரங்கள் வளர்ந்து விட்டனவா? இல்லையே வாங்க ஆள் இல்லை அதனால் தான் இந்த விலை குறைப்பு.//
வித்தியாசமான பார்வை. காசு இருக்குறவங்களுக்குப் பரவாயில்லை. சாதாரண மக்களை பாதிக்கும்போது, குற்றங்களும் (கிரெடிட் கார்ட்), சமூக இடைவெளியும் அதிகரிக்க நிறைய இடமுண்டு.
தொடருங்கள்.. இன்னும் கூட விரிவாக சொல்லியிருக்கலாம்.
IT காரர்கள் மீதான விமர்சனமாக வந்துகொண்டிருக்கும் பதிவுகளில் இதில் சுட்டப்படும் விலைவாசி நம் சென்னைதானா?? என்று சற்றே யோசிக்கவைக்கிறது. விலைவாசி ஏற்த்திற்கு அதியமான சுட்டியுள்ளதுபொல பணவீக்கம் oil econamy ஒரு காரணம்.
IT-மக்கள் செலவு செய்வதற்கு காரணம் சேமிப்பு அருகி நுகர்வு பெரகிய நுகர்வுப் பண்பாடு ஒரு காரணம். எல்லாவற்றையும் எப்பாடுபட்டாவது நுகர்வது என்கிற வெறி பண்டங்களின்மீதாகன காதலாக கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதிக வருமானம் உள்ளவர்கள் இந்த வெறிக்கு தீணிப்போடுகிறார்கள். இதன் மூலம் தங்கள ஒரு உயர்வாக்கமாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள முயல்கிறார்கள். இப்பிரச்சனைகளில் IT மக்கள் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் தங்கள் சமூகப் பொறுப்பை உணர்ந்து ஒரளவு கட்டுப்பாட்டுடன் செயல்படுவதே. நாளை ஒருவேளை IT-sector பலவீனமடைந்தால் அவர்களது நிலை என்ன என்பதையும் இதனுடன்கூட உணர்ந்து செயல்படுவது நல்லது. இவை எல்லாம் ஒரு எச்சரிக்கை அலாரமாகக் கருதிக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு தலைமுறையை பலியிடுவதற்கான அலங்காரமாகக்கூட இதனைக் கருதலாம்.
உங்கள் நேர்மையான உணர்வை பாராட்டுகிறேன் சந்தோஸ்
இங்கும் வந்து நாங்க என்ன செய்வோம் என திரு திருன்னு முழிச்சுட்டு பேசும்
சாப்டு வேர் ஆசாமிகளை என்ன செய்யலாம்
கொடுப்பவர்கள் தான் விலைகளை நிர்ணையிக்கிறார்கள்
அது ஐடி தொழிலாக இருந்தாலும் சரி பனியன் தொழிலாக இருந்தாலும்
சரி
திருப்பூரில் ஒரு சாதாரண ஒத்தை ரூம் உள்ள வீடு 1500 ரூபாய்
கரண்டு ஒரு யூனிட்டுக்கு 3.50
இதுவே மதுரையில் 500 ரூபாய்க்கு மேல் தரமாட்டார்கள்
இங்கே கொடுப்பதற்கு ஆள் இருக்கிறார்கள் என்பதை விட
வீடுகள் கிடைப்பதில்லை
மேலும் வீட்டு ஓனர்கள் வைத்ததுதான் சட்டம்
பிடிக்கவில்லை என்றால் சட்டி முட்டியை தூக்கனும்
அதுக்கு பயந்து கொண்டு
கொடுத்துவிட்டு இருக்கிறார்கள்
ஒரு தொழிலாளர் காலனியோ
குடியிருப்பு களோ கட்டி விடுவதில்லை அரசு
இங்கே வந்து அஞ்சுக்கும் பத்துக்கும் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்கள் நிலமை ரொம்ப மோசம்
அதே நேரம் நீங்க சொன்னமாதிரி பொருட்களை விலைகேட்காமல்
வாங்குவது
வீட்டுக்கு என்ன வாடகை என்றாலும் பேரம் பேசாமல் கொடுப்பது
இதனால்தான் இங்கு வாடகை முதல் அனைத்தும் கொடிகட்டி பறக்குது
டாலருக்கு நிகரான விலை வீழ்ச்சியி வேலை இழப்பு ஏற்படுகிறது
இப்படியே போனால் திருப்பூரில் யாரும் இருக்க முடியாது
கட்டி வைத்த வீட்டில் வீட்டு ஓனர்கள் மட்டும்தான் இருக்க முடியும்
இது ஆவுறது இல்லை…
Jamalan,
Many of my cousins and friends are in IT fiield and they are saving like crazy. consumerisim is there but to a very minimum extent. those who splurge on spending binges and in discos, etc are usually from a very wealthy background where their parents give them handome allowance and pocket money. In any high priced discos in Chennai, IT guys and girls attendance is only a fraction.
most IT pros are from middle and poor back grounds and their ambition is to own house, real estate and shares. as they put in hours of hard work every day, they knew the value of both money and time.
suppose if govt of India stops printing currency for say two years, let us see if there can be so much price rise. IT exisits in Ireland and Germany too, where there is less than 3 % inflation.
IT is a young indutstry here, with high profit margins @ 45 % (for mow) and its main raw material is human resources. hence IT pros are paid so much. it may not be the same 20 years later when the supply of pros meet the demand and industry cycle matures and when profit margins fall and equals other sectors.
And in Madurai, employment oppurtunuties too are proportionately lower than Thirupur. hence comparisions are not valid.
Makkaley,
I don’t have the proper tamil font in my machine.So i’ve to reply in English.
Regarding the artificial price hikes, let the market place determine the prices.As long as there are people willing to pay Rs1100 to go to salem,i don’t see anything wrong with that price.You may argue then what about the ones who can’t afford.Well, we need more buses to cater to this segment of the market.When we allow competition in the market, it will take care of the price.People gonna go where the price is cheaper and the service is good.For example, Let’s say you have 100 buses with 100 different prices leaving for salem at any given night.If you don’t want to pay Rs1100, you will still have plenty of choices.
When people start to have more choice,obviously the one who charges Rs1100 has to bring down the price or go bankrupt.
Finally, the company which offers good service with cheaper price can only survive.This will ultimately lead to a improved quality of travel for the common people.
when we allow competition in the market without government intervention(like price control(Vilai Nirnayam),permit(Urimum vanguthal),it will definitely take care of the prices.